Augustus – Deel 1

Zondag 02 augustus 2026.

Daar gaan we weer. Op naar het zonnige (en vooral warme) Spanje. 

We gaan met z’n tweeën twee weken lang naar Molino el Tarahal.

De eerste week dat we er zijn komen Chris, Shauna en Ana met de camper naar ons toe. De tweede week reizen Chris en Shauna verder (richting Nederland), en blijft Ana nog een weekje bij ons. Dus vakantie, maar er zal ook best geklust worden. 

We hebben een vlucht om 11:50u. Lekker relaxed dus. Lars heeft ons weer naar Schiphol gebracht, een beetje bijtijds want het is vakantietijd. Dus het zal wel druk zijn op Schiphol. Dat was het ook, maar niet zo extreem dat we lang moesten wachten. We waren met 10 minuten al door de security check. Uiteraard werd Gea’s bagage er weer uitgepikt. Wat wil je ook, als je een stalen vogelhuisje meeneemt in je handbagage…

Na de douane even ergens zitten, voor veel te veel geld een kop koffie en een flesje sinaasappelsap. Daarna nog even een rondje lopen, langs de winkels. Hadden we al gedaan (en wat boeken gekocht) maar Gea wilde nog een rondje. Om plotseling stil te staan met de mededeling: “oh… ik ben wat vergeten”. Is ze het oplaadstation van haar gehoorapparaten vergeten mee te nemen. Oeps… Gelukkig had ze wel haar oude apparaten mee, en die worden gevoed door batterijen. Maar die waren leeg. Dus maar even een rondje batterijen-zoeken. Uiteindelijk zijn we terechtgekomen bij de winkel waar ze hele dure horloges verkopen, die hebben als enige nog kleine knoopcelbatterijen te koop op Schiphol. Alles is tegenwoordig oplaadbaar he, en dan krijg je dat.

Snel naar het vliegtuig en we konden al vlot boarden. We zaten lekker ruim, bij de nooduitgang, met z’n tweeën op een rij van drie. De vlucht verliep voorspoedig. Ook het ophalen van de auto ging zonder issues. Ondertussen hadden we al bericht van de kinders met de vraag hoe laat ze vanavond langs konden komen. Eigenlijk zouden ze morgen komen, maar we vinden het wel fijn als ze er eerder zijn. Vooral omdat we Ana al twee weken niet gezien hebben. En da’s best lang voor ons doen.

We zouden op de reis van Alicante naar ons huis meteen even langs de supermarkt in Aguilas. Die is open op zondag. Veel winkels zijn hier op zondag gewoon dicht. Komen we om een uur of vijf bij de supermarkt aan: Dicht. Is op zondag open tot drie uur. Da’s balen. Gelukkig is de Lidl in Aguilas nog wel open, dus die kant maar opgereden. Meteen even getankt, want de benzinemeter stond bijna op 0.

Maar ja, we komen nooit bij deze Lidl, dus moet je de hele winkel door op zoek naar de spullen die je moet hebben. Is uiteindelijk prima gelukt. Raar was wel dat we met ons volle karretje de deur niet uit kwamen: Blijkt beveiligd te zijn. We moeten dus verplicht naar de parkeergarage om de boodschappen in de auto te laden, maar die stond langs de straat geparkeerd. Wat een gedoe allemaal.

Uiteindelijk waren we rond half zeven thuis. En wat een verrassing: Het nieuwe terras ligt er bijna helemaal in en de eerste palen van de pergola staan er al! Ja, dit zou voor deze vakantie allemaal al klaar zijn, maar we wisten al dat dit niet ging lukken. Op zich niet zo erg, maar we hebben nu dus geen schaduw, in de heetste weken van het jaar. En we hadden daar juist op aangestuurd (en het was beloofd, maar ja, dat kennen we inmiddels).

Snel de auto uitladen, de deuren open, de rolluiken open en toen kwam de camper er ook al aan. Iedereen blij dat we elkaar weer zagen!

Eerst maar eens het huis bekijken. En iets drinken want het was inderdaad warm.

We zouden vanavond lasagne gaan maken, maar we besloten om toch maar bij Snelle Harrie te gaan eten. Ook omdat het al zo laat was en Ana niet had geslapen tussen de middag. Dus snel het kinderzitje in de Peugeot, en dan met de Peugeot en de bus (want we passen niet met z’n allen in één auto) naar het kamp, waar Snelle Harrie zit.
Het heet daar natuurlijk niet Snelle Harrie, maar Lucero Playa. Toen wij in 2018 in Spanje kwamen, en dara regelmatig gingen eten, liep daar een man rond die altijd aan het rennen was. Het kon nooit rustig. Vandaar dat we hem Snelle Harrie zijn gaan noemen. Anderen noemden hem vooral Speedy Gonzales.

Hij werkt er inmiddels niet meer, overigens.

We hebben lekker gegeten. Ook mooi vlot bediend, zodat we niet al te lang hoefden te bivakkeren daar. 

Daarna weer naar huis. Nog even lekker nazitten. Het was warm, dus wij (Kees en Gea) nog even zwemmen. We hadden ’s middags de cover al van het zwembad afgehaald. 

We stappen in het zwembad: Gewoon een hottub. Het water was maar liefst 38 graden, volgens de Nemo-thermometer. Afkoelen was geen sprake van, maar wel lekker even gezwommen. De buitentemperatuur was inmiddels naar 29 graden gezakt. 

Kees had de lampen in het zwembad aangedaan en op een mooie blauwe kleur gezet. Maar, dat werkte blijkbaar als een magneet op sprinkhanen. Er zaten er tientallen in het zwembad! Die er eerst met het schepnet uitgevist, maar die beesten springen zo uit het schepnet weer het water in. Heel bijzonder. Maar, we hadden er geen last van.

Daarna nog even een drankje en Kees ging naar bed. De rest bleef nog even zitten (Ana lag natuurlijk al in bed), want het huis moest versierd worden: Morgen is Ana jarig. Ze wordt dan al 2.

---

Maandag 03 augustus 2026.

Het was vannacht warm. Gewoon zonder laken gespalen (deken komt überhaupt niet ter sprake). Maar, in de tweede helft van de nacht werden we toch wakker, er waaide een licht briesje naar binnen waardoor we toch maar onder onze lakens zijn gaan liggen. Wel goed geslapen. 

Kees was om half zeven al weer op. Het zou kunnen zijn dat er om zeven uur werklui komen. De rest sliep nog, Gea kwam er een kwartier achteraan. 

En, inderdaad, om zeven uur stonden de tegel-venten binnen het hek om het terras verder af te maken. Even later kwam ook Sandro, de pergola-vent, die moest even iets opmeten. Hij had gezien dat de horizontale liggers net niet goed op elkaar aansloten. Sandro vertrok al weer snel: Hij gaat in zijn werkplaats aan de slag met de dakconstructie. Ze maken dit op maat en zetten het dan op locatie in elkaar. Geen idee wanneer hij er weer is, we zien wel.

Halverwege de ochtend kwamen Gines en Damian nog even langs. Dat kwam Chris wel goed uit, want er is een elektronisch issue met de camper. Geen onoverkomelijk probleem, maar wel vervelend. Een koelkast die enkel werkt als de camper op netspanning is aangesloten, terwijl die het ook zou moeten doen als je camper rijdt. Dus Chris heeft meteen even van de gelegenheid gebruik gemaakt om Damain, tenslotte zoon van een garagehouder, het probleem uit te leggen. Damian stuurt iemand langs deze week om naar het probleem te kijken. 

Gines gaf aan dat hij zaterdag terug komt om het werk van het terras af te maken, Randjes voegen, alles schoonmaken en dat soort dingen. Helemaal goed, wij zijn er wel!

In de ochtend is Gea met Ana aan het zwemmen geweest. Ana vindt dat leuk, en da’s maar goed ook, want later ging ze weer zwemmen, met haar ouders. 

Om half twaalf waren de tegelzetters klaar, en begonnen met opruimen.

In de middag zijn Gea en Shauna met de bus naar de brico in Antas geweest. Hoofddoel was het halen van ligbedden die bij het zwembad komen. Die zouden in de bus moeten passen, maar helaas, dat ging toch niet. Kwam misschien ook door het aantal, er moeten maar liefst 8 bedjes komen. Die worden dus woensdag bezorgd. Ze hadden wel een paar palen meegenomen: Die hebben we nodig om aan de woonkamer-kant een paar zonnedoeken op te hangen. Immers, die pergola is nog niet klaar en daarmee hebben we overdag geen schaduw. Kees heeft de doeken in de middag opgehangen. Lijkt wel een camping zo, maar het is wel functioneel.

Chris is druk bezig met klussen aan de camper, daar heeft hij nu mooi de ruimte voor. En Kees is allerlei klusjes wezen doen. Van die kleine dingen die even moeten gebeuren. Zoals de lampen van het zwembad een andere kleur geven. Da’s redelijk eenvoudig te doen, want de lampen werden geleverd met een afstandsbediening.

Aan het eind van de middag zijn we met z’n allen gaan zwemmen. Chris had het halve zwembad volgegooid met drijvend speelgoed, waaronder een groot luchtbed. Ana vond het allemaal prachtig. Die is ook totaal niet bang voor water, want ze zwemt elke donderdag met Gea. Het water was inmiddels afgekoeld naar 31 graden. Hoewel, afgekoeld… Voelt nog steeds warm aan.

Na het zwemmen omkleden, haartjes in model en op naar de pizzeria op het kamp. Ana is vandaag jarig en dol op pizza, dus we gaan pizza eten. En ijs. We zaten bij La Consentia. Die hebben erg lekker eten. Maar de bediening is wel behoorlijk traag. Het eten was er vlot, maar we moesten drie keer vragen waar de drankjes bleven. En de dessertkaart duurde ook eindeloos voordat die kwam. We besloten, vooral omdat Ana nu echt wel haar ijs wilde, om dan maar naar een andere tent te gaan. Daar werden we snel bediend en hebben we heerlijk een ijsje gegeten. Ana kraag nog een kaars met wat snoepjes, omdat ze jarig was. Die snoepjes vond ze maar niks. Prima dus!

Toen dat festijn klaar was, liep het al weer tegen tienen. Naar huis, Kees nog even douchen en dan maar weer naar bed. Weer een dag voorbij!

---

Dinsdag 04 augustus 2026.

Voor de zekerheid was Kees maar weer om kwart voor zeven opgestaan, want hij verwachtte dat de tegelzetters wel weer terug zouden komen. De tegels moeten nog worden gevoegd. En inderdaad, even na zeven waren de mannen weer terug om het voegen af te maken. Rond de middag waren ze weer vertrokken, maar het werk is nog niet af. Er moet nog het e.e.a. worden afgemaakt met tegelen (zoals het nieuwe stoepje) en er is nog wat voegwerk. We denken dat ze er morgen wel weer zullen zijn.

Rond acht uur was iedereen weer wakker. En kon de dag weer beginnen.

Kees was natuurlijk weer aan het werk voor de baas. Gea heeft rondom het zwembad alles aangeveegd en netjes gemaakt. Met zo’n ukkepuk die hier rondloopt ligt het zwembad trouwens vol met opblaasspullen.

Chris en Shauna zijn met Ana naar Lorca gegaan. Rondkijken in het winkelcentrum. En vast en zeker even lekker afkoelen in de airco in de auto.

Nadat Kees klaar was met werken, zijn Gea en Kees begonnen met het in elkaar zetten van de nieuwe Ikea-kast, die ze meegenomen hadden uit Nederland. Werd er wel eens tijd voor. Dat was een beste klus nog, want veel lades en een robuuste ombouw. Toen dat klaar was hebben we een half uur lopen zoeken naar het frame van de tafel die we bij de Ikea hadden gekocht. Nergens te vinden. We hebben het frame wel 4x in onze handen gehad voordat we doorhadden dat we het frame in handen hadden… Was ook maar een kleine doos hoor, zo’n 2 meter lang. Schiet lekker op zo. Maar, de tafel in elkaar gezet, en dan begint de woonkamer opeens op een woonkamer te lijken! We hebben ’s avonds aan de grote tafel zitten eten. Binnen, buiten is het best nog wel warm, en de pergola is er nog niet. Waar Kees dan ook eerst nog een tafel voor moet maken natuurlijk. We ontdekten dat we wel lampen boven de tafel moeten hebben, want als je wat laat eet is het gauw wat donker. Klusje voor morgen dus.

Toen Chris en Shauna ’s middags met een slapende Ana terugkwamen, zijn Kees en Gea met de bus naar Almeria getogen. Naar de Ikea, natuurlijk, want er moeten nog twee vloerkleden komen, voor in de kamer. En meteen maar een ladekast meegenomen die boven, op onze slaapkamer, in de muurkast komt te staan. En het was heet in de bus… Want geen airco en hoge buitentemperaturen. Onderweg reden we langs het gebied wat onlangs volledig is afgebrand. Alles weg en zwart. Wat een trieste boel.

Op de terugweg in Vera nog een stop gemaakt bij de verfwinkel. Want Gea moet nog een extra emmer witsel. Er is niet meer voldoende om de slaapkamer voor de tweede keer te verven. En meteen primer voor een cement-ondergrond meegenomen, want op sommige stukken merken we dat de verf minder goed hecht. 

Het is allemaal weer gelukt, om half acht waren we weer thuis. En konden we aan het eten beginnen, en opeten natuurlijk. Daarna nog even zitten, en Ana ging naar bed. Kees en Gea zijn nog even wezen zwemmen. Heerlijk afkoelen. Om lekker fris, na nog een drankje, het bed in te stappen.

Hebben jullie geen last van de warmte ’s nachts? Nope. dat is allemaal prima uit te houden. Af en toe waait er een briesje door het raam naar binnen, soms zelfs voldoende om een laken over te doen. Anders wordt het zo koud.

---

Woensdag 05 augustus 2026.

En jawel, om zeven uur waren de tegelmannen er weer. De rest van de tegels ingevoegd, het stoepje aan de voorkant erin gemaakt en onder de BBQ de tegels afgemaakt. Het is bijna klaar. Misschien dat ze morgen nog terug moeten komen om het laatste deel in te voegen. We zullen zien.

We hadden in het terras een put, en die moet wel weer terug komen. Dat is nog een beste klus, er moesten weer een aantal tegels uitgehaald worden om het netjes te maken. Da’s dus het betere hak- en breekwerk. Maar, het zijn wel professionals. Het is vakwerk wat ze leveren, waar we erg blij mee zijn.

Nu de oude en nieuwe tegels op een bepaalde plek naast elkaar liggen (de rest van het terras doen we volgend jaar wel) zien we dat de kleur van de nieuwe tegels niet zo erg verschilt van de oude tegels. De nieuwe zijn wat rustiger en iets geler. We vinden ze wel mooier bij het huis passen, nu het huis wit is.

Kees heeft nog even voor pool-boy gespeeld: Het zwembad moest gestofgezogen/stofgezuig/gestofzuigd (doorhalen wat niet van toepassing is) worden. En da’s geen zware klus, maar wel een geduldige klus. Wordt hij lekker rustig van. Maar wel werk waar je blij van wordt: Je ziet precies wat schoon is en wat niet. Als je in het water kijkt denk je “da’s mooi schoon”. Totdat je de stofzuiger er doorheen haalt, dan zie je het verschil. Moet in een rustig tempo anders dwarrelt het stof weer op in het water, en het duurt dan wel even voordat het weer op de bodem neergedaald is.

Ondertussen heeft Gea de parasol naar buiten gehaald. Gisteren hebben Chris en Kees de parasolvoet naar het zwembad getild. De vorige keer, toen het beton gestort werd voor de fundering van de pergola, was er wat beton over. Kees heeft toen, in al zijn wijsheid, de parasolvoet met beton laten vullen. Zo’n groot ding van de Ikea. Hadden we al in het appartement, daar hadden we ‘m gevuld met grind. Maar, met beton was wel praktischer, aldus Kees destijds. Dus zo gezegd zo gedaan. De volgende dag moest die voet aan de kant, want er moesten tegels worden gelegd. Was het ding bijna niet te tillen… Kees en Chris hebben er een behoorlijke klus aan gehad om het ding via de trap naar het zwembad te brengen. Maar, de voet doet zijn werk naar behoren nu!

Halverwege de ochtend bleek dat de afdekfolie, wat Gea gebruikt voor het verven, op was. Balen, want nu moest ze eerst naar de Action in Aguilas, nieuwe halen. Hoewel Kees zich afvraagt in hoeverre Gea het echt balen vindt dat ze naar de Action moet. Het advies van Kees om even naar de Chinees in San Juan te gaan (stukken dichterbij) ging niet op: Die had blijkbaar de juiste afdekfolie niet.

Anyway: Er werd folie gehaald, en Gea kon beginnen met afplakken. En meteen er achteraan de slaapkamer voor de tweede keer verven. Dat was een warm klusje. Na het verven was Gea kandidaat voor Miss Wet T-Shirt Molino el Tarahal 2026. En ze heeft gewonnen ook.

Kees is ondertussen bezig met het filterhuis. Dat is de ruimte bij het zwembad waar het filter voor het zwembad staat. Da’s nog een beste installatie, maar volledig operationeel en perfect aangelegd door de vorige eigenaar. In het huisje was het echter rommelig: Overal stof en viezigheid. Er hadden vogels gewoond, dus nesten aan het plafond en dat soort dingen. Kees heeft dat allemaal schoongemaakt. Zonder T-shirt aan, anders had Gea een behoorlijke concurrent gehad voor de verkiezing. Het resultaat was bevredigend: Alles netjes schoon en opgeruimd.

Om de vloer van het zwembad schoon te zuigen, heb je een lange stofzuigerslang nodig. Die sluit je aan op de pompinstallatie en aan de andere kant op de zuiger zelf. Die slang moet netjes opgeborgen worden. Kees wilde hiervoor een beugel aan de muur maken. Dus op naar de Chinees, Gea mee, om een beugel te halen. Meteen een bal gekocht voor Ana. 

De beugel zit nu aan de muur en alles is netjes opgeruimd. 

Daarna een belangrijke klus: Twee lampen aan het plafond monteren boven de eethoek. Gea heeft twee hele mooie, grote lampen gekocht van Cherelle. Die moeten aan het plafond. Maar: We moeten daarvoor twee doppen voor aan het plafond hebben die niet breder zijn dan de balk waaraan ze worden gemonteerd. Gelukkig hadden we dat vooraf goed ingeschat, en hadden we die dingen meegenomen van de Chinees!

Kees heeft de lampen opgehangen. Nieuw vloerkleed eronder, en de tafel erop. Klaar!

’s Avonds hebben we met de lampen aan gezellig spaghetti zitten eten. We zijn er helemaal gelukkig mee.

Na het ophangen der verlichting was het tijd om ons bij Chris, Shauna en Ana te voegen. Die lagen in het zwembad. Ana helemaal blij dat opa en oma ook kwamen zwemmen. En ze is echt niet bang: Chris smijt haar zo vanaf de kant met een boog het water in. Prachtig vindt ze dat! Het kan niet gek genoeg gaan. Kleine waterrat is het.

In de middag was Sandor, pergola-vent, aan het werk met de dwarsliggers die tussen de muur en de staanders komen. Die worden op maat gemonteerd. In de tweede helft van de middag ging hij siësta houden, want het is dan te warm om in de zon te werken. Om zeven uur was hij terug, en heeft tot 10 uur doorgewerkt. Toen was het donker. Op drie na zijn alle balken gemonteerd, en Sandor heeft er een groot zeil overheen gespannen. Zodat we in de schaduw kunnen zitten. Mooi toch?

Vrijdag komt hij terug voor het vervolg, morgen is hij in de werkplaats bezig om het parasol-gedeelte van de pergola te bouwen. Dat schijnt een constructie uit één geheel te worden die op een vrachtwagen hierheen komt. Maar, met zoals alles er nu inmiddels uitziet hebben we een vol vertrouwen in een mooie afloop. 

Nadat Sandro klaar was hebben we nog even een koud biertje met hem gedronken. Daarna nog even zitten en weer naar bed. De dagen gaan snel hier…

---

Donderdag 06 augustus 2026.

Ana stond al vroeg op en rende door het huis op zoek naar opa. Maar opa lag nog in bed en dat was ze niet gewend, ze rende de slaapkamer dus zó voorbij. Maar die rust duurde niet lang hoor, ze had ons snel gevonden.

Opgestaan, koffie, thee, limonade, en de hele rambam bij langs. Gea ging eerst boodschappen doen in Cuevas del Almanzora. Chris en Shauna gingen met de auto naar de Chinees. Chris moest nog wat spullen hebben voor de camper, waaraan hij aan het sleutelen was. En Shauna vond ook vast nog wel iets bij de Chinees wat ze goed kon gebruiken. En anders Ana wel.

Kees was nog voor de baas aan het werk, deze dag nog en daarna nog één, en dan vakantie!

We hadden een nieuwe kast gekocht voor in de kast op onze slaapkamer. Klinkt een beetje raar, maar die kast in de slaapkamer is ingebouwd in de muur. Heeft drie deuren met daarachter veel ruimte. Maar geen lades. Dus hebben we een ladekast gekocht van de week, die we in de kast kunnen zetten. Zodat we ook voldoende lades hebben. Die kast hebben we in elkaar gezet, en meteen daarna ook maar ons bed gemonteerd. Niet dat we nu meteen boven gaan slapen: Omdat Ana er is en in de logeerkamer slaapt, blijven wij beneden slapen zodat we haar kunnen horen, als ze wakker wordt. En daarbij, de badkamer boven is toch nog niet af.

De slaapkamer begint er nu mooi uit te zien.

Ondertussen heeft Chris de camper van allerlei technische snufjes voorzien. Navigatie, achteruitrijcamera, extra aansluitingen voor telefoon en een schakelaar waarmee hij de koelkast op de dynamo van de auto kan laten werken, zodat de koelkast het ook weer doet als ze rijden. Nu werkt het ding enkel als ze op 240V staan aangesloten.

Om zes uur kwamen Malcolm en Nicky nog even langs, even buurten. Onder het genot van een koud drankje en wat kaas en worst. Lekker buiten onder de pergola. Dat zit best fijn, maar de hoeveelheid schaduw laat toch nog wat te wensen over. Misschien moeten we nog een soort van optrek-gordijnen installeren, voor iets meer schaduw. De pergola is best hoog en de zon schijnt er net onderdoor, aan het eind van de middag. Maar, eerst maar eens afwachten hoe het er uitziet als het allemaal klaar is. Dan zien we wel weer.

Nadat Malcolm en Nicky vertrokken waren zijn we naar Annie’s Bistro gegaan, om te eten. Want Gea zou gehaktballen maken, maar daar kwam ze niet aan toe vanwege het bezoek. Doen we dan morgen wel. Vandaag uit eten. En, zoals altijd was het eten heerlijk bij Annie. In de auto er naar toe had Ana het enkel maar over “ijs eten bij Annie”. Dat kind is gek op ijs.

De ober, een jongeman met lang haar in een knotje, liep met een zonnebril in zijn haar. Shauna vond dat maar raar: De zon scheen al niet meer en dan heb je dat toch allemaal niet nodig? Totdat ze ontdekte dat ze zelf ook nog haar zonnebril in haar haar had… Die ober bracht op een gegeven moment een blad vol drinken. En stond naast Ana. Die het blad vastgrijpt en er aan trekt. Met als gevolg een hele glas rosé over Gea heen. En iedereen geschrokken, ook Ana. Die doet dat vast nog niet eens. Opa had haar ook even streng toegesproken hierover. Zover opa streng kan zijn tegen Ana.

Na het eten eindelijk ijs. Maar, ze hadden geen bolletjes ijs of zo, enkel kant-en-klare ijsjes. De mevrouw in de bediening zei tegen Ana dat ze wel even mee kon lopen, om een ijsje uit te kiezen. Dat deed ze maar al te graag! Om terug te komen met een full size Magnum. Ze weet wel wat ze moet kiezen hoor.

Met hulp van Chris en Gea heeft ze dat hele ding soldaat gemaakt.

Om vervolgens helemaal hyper in de auto grote verhalen te vertellen, vanwege al dat suiker wat ze binnen heeft gekregen. Ach, ook zij heeft vakantie.

Thuis gekomen nog even zitten, Ana naar bed, en Kees en Gea nog even zwemmen. Even opfrissen, want er was vandaag best een hoge luchtvochtigheid. Je loopt de hele dag klef te wezen.

Na een koud drankje was het al weer bedtijd. Lekker slapen.

---

Vrijdag 07 augustus 2026.

Ook vandaag niet vroeg opstaan. Ana kwam ons wakker maken om half acht.

De ochtendriedel bij langs. Kees nog een halve dag aan het werk, en Gea ging de dozen in de schuur maar eens bij langs. Kijken welke spullen we allemaal hebben en die in de kamer, keuken en slaapkamer neergezet kunnen worden. Meteen ook maar onze kleren uit de plastic bakken halen, waar we tot dusver uit leven, en die in de kasten opgeborgen. 

Er komen best verrassende dingen uit de schuur. Waarvan we ons soms afvragen waarom we dat gekocht hebben, of erger nog: hoe we er aan komen. Het lijkt af en toe net kerst: Geen idee wat er in het volgende pakje zit.

Rond een uur of tien komt José van de firma Indalplaga langs. Omdat we nog steeds last hebben van termieten, hebben we een ander bedrijf ingeschakeld dan de vorige, want die hebben het blijkbaar maar halfslachtig gedaan. Er wordt nu een heel systeem geïnstalleerd, met lokdoosjes in huis en buitenshuis. José was helemaal blij toen we in de kamer konden aanwijzen waar de termieten zaten. Je zag ze gewoon bewegen toe hij een stuk hout had weggehaald.

Hij vertelde dat er onder het huis en in de tuin een kolonie leeft. En dat zo’n kolonie een enorm groot oppervlak kan hebben. Geheel aangestuurd door één koningin. Je weet niet waar die zich bevindt. In de lokdoosjes komt een stof te zitten wat die termieten aantrekt, wat ze lekker vinden. Op basis van cellulose. Dat zit dus ook in hout en in karton. Deze lokstof eten ze op en brengen ze naar het nest. Als extra toevoeging zit er in deze lokstof een middel wat voorkomt dat ze een hard pantser kunnen maken. Termieten vervellen, en als ze dat gedaan hebben moet er onder het oude vel al een nieuw vel zijn ontstaan. Dit middel voorkomt het aanmaken van dat pantser, waardoor ze dus dood gaan. Op die wijze wordt de hele kolonie uitgeroeid. Dat kan echter tot wel 3 jaar aan tijd in beslag nemen. Hiervoor hebben we dus een overeenkomst met hen afgesloten.

Buiten worden gaten geboord in het (oude) terras, Niet in het nieuwe, dat mag niet. Ook buiten de omheining, aan de voorkant van het huis, komen twee van die lokdozen in de grond. Ziet er allemaal heel professioneel uit. Totdat de boor het begeeft… Er moeten nog 3 gaten gemaakt worden, maar dat lukt vandaag dus niet. Ze doen dat bij de eerstvolgende controle-afspraak in september. Het eerste jaar komen ze namelijk elke maand controleren, en het tweede en derde jaar iets minder vaak. De afwerking van de gaten is met een metalen dekseltje, en dat valt in het geheel niet op. Alsof het zo hoort.

Van al die Ikea spullen hebben we een hoop karton verzameld. Ligt allemaal achter in de bus. Die moeten we nog even legen in de papiercontainer bij het kamp. Gea wil nog even naar de Jysk in Lorca, en dat komt Kees wel uit want dan kan hij een TV kopen bij de Mediamarkt die er naast zit. Dus wij op weg. Eerst even tanken. En dan de kortste route naar Lorca. We verbazen ons over het feit dat de route vanaf ons huis korter is dan de route vanaf het kamp, waar we eerst zaten. Terwijl we 10 kilometer verderop zitten. Oorzaak is dat we aan de andere kant van de bergen zitten, en dus vrijwel in een rechte lijn naar Lorca kunnen rijden. Bij Pulpi kwamen we tot de ontdekking dat we eerst naar het kamp moeten om de bus te legen. Dus bij Pulpi maar weer richting San Juan de Los Terreros en vandaar naar het kamp. Rijden we toch nog behoorlijk om. Maar, de bus is leeg, dus vol gas naar Lorca.

Eerst even door de shopping mall. Afkoelen en wat kleren kopen, want Gea komt te kort. Daarna naar de Jysk, de benodigde spullen gekocht. En toen naar de Mediamarkt. Om daar tot de ontdekking te komen dat er geen fatsoenlijke TV’s staan. Enkel wazige merken, maar daar wil Kees niet aan. En ook geen multihome speakers. Helemaal niets. Dus onverrichte zake terug. Dan nog maar even de Chinees in, die er ook zit. Een hele grote. Daar nog wat spullen gekocht waarvan je weet dat je ze nodig hebt als je ze ziet. Een flinke tas vol dus!

Ondertussen kregen we bericht dat de Ikea langs geweest was: De zijpanelen van de keuken zijn afgeleverd! Heeft bijna een half jaar geduurd voordat we die konden bestellen, maar het is gelukt. Die kunnen dus gemonteerd worden. En, we zagen onlangs bij Wim en Corrina een heel mooi bijzettafeltje. Past precies in ons interieur, daar hadden we er twee van besteld. En ook die zijn afgeleverd.

Wij terug naar huis, spullen opgeruimd en hup, het zwembad in. Zo lekker, beetje ronddobberen en met Ana spelen in het water.

Daarna ging Gea gehaktballen maken. Lekker! Kees begon alvast met de tafeltjes in elkaar te zetten. Want, tussendoor. even gehaktballen (met aardappelen en dopherten) eten. 

Overigens hebben we Sandro vandaag niet gezien. Hij zou vandaag nog aan de slag, maar hier was het in ieder geval niet.

In de avond zijn we, netjes gekleed, naar het Dorpsfeest in Los Lobos gegaan. Dat blijkt een jaarlijkse traditie te zijn. Nu wonen er in Los Lobos, het dorp naast dat van ons, waar we op uitkijken, 380 mensen. Dus echt een dorp. We zijn er naar toe gereden, auto geparkeerd en op het terras gaan zitten. Daar zaten nauwelijks mensen: We waren er dan ook om acht uur, het feest begint pas laat in de avond. Als het donker is. Zag je ook, rond tien uur kwamen er steeds meer mensen aan. Er waren maar liefst twee kraampjes met spelletjes voor kinderen. Ana heeft eentjes gevangen. Daar was ze goed in: Ze heeft twee mooie poppen gewonnen. Apies, noemt ze deze. En er was een springkussen waar ze nog even naar hartelust op gesprongen heeft. 

Wij gingen om een uur of tien weer naar huis. Ana’s bedtijd was aangebroken. Wij hebben nog even buiten gezeten. Lekker onder onze primitieve afdak van blauw plastic. Maar wel effectief.