Augustus – Deel 2

Zaterdag 08 augustus 2026.

Vanmorgen werden we gewekt door Gines die het terras vandaag gaat afmaken. Samen met zijn zoon en nog iemand. Pietje Precies had een tegel gevonden die net niet helemaal goed lag, Kees had deze zelfs nog niet eens gezien. Maar die moest eruit en opnieuw worden gelegd. En daar begin je dan om half acht mee, zodat iedereen wakker wordt. Behalve Ana. Die slaapt overal doorheen. En behalve Chris, want die was al heel vroeg opgestaan. Hij is gaan wandelen over ons erf: Door de wildernis naar de top van de berg. En dat doet hij vroeg, want als de zon begint te schijnen wordt het snel te warm voor dit soort bezigheden. Levert wel mooie foto’s op. En hij ontdekte dat er een kwartsader door ons terrein loopt. Dat is dezelfde stof als waar de beroemde Geode van Pulpi (hier 15km vandaan) mee gemaakt is. Het materiaal heeft geen waarde, maar grote stukken kunnen best decoratief zijn. Je kunt hier je eigen souvenir delven.

Hij vertelde dat het op enig moment, bij een groot gebied met allemaal riet (wat zeker 3 tot 4 meter hoog is, en compleet ondoorgaanbaar voor mensen) net Jurassic Parc was: In het riet hoorde je gegrom en het kraken van brekend riet, zijn richting op. Hij is maar gauw verder gelopen. Hier lopen veel wilde zwijnen, en dit waren er ongetwijfeld een paar. Kees had er eerder in de week, heel vroeg in de ochtend, al eentje zien lopen bij de rivier.

Rond kwart voor elf was Gines klaar. Kees heeft met hem nog overlegd wat er de komende maanden op het programma staat. Belangrijkste is dat we een doorvoer door de muur krijgen in de woonkamer, om de afvoer van onze nieuwe kachel op aan te sluiten. Gines gaat het regelen. Althans, de prijsopgave.

Gea is ondertussen verder gegaan met het uitpakken van de dozen die we in december uit Almere hadden meegenomen. Er komt van alles tevoorschijn. Bijvoorbeeld een zwembad-thermometer in de vorm van een eend. Hebben we er nu twee, Kees had onlangs immers een Nemo-thermometer gekocht.

Na het debacle gisteren bij de Mediamarkt heeft Kees online een TV en twee speakers gekocht. Bij de Mi Electro in Pulpi, waar we ook alle elektronica kochten toen we het appartement betrokken. Ligt maandag klaar om opgehaald te worden. Gaf men aan. Maar het blijft Spanje he.

Verder hebben we gisteren wat kleine klusjes gedaan: Eerst heeft Kees, met hulp van Ana, de zijpanelen van de keuken gemonteerd. Deze hulp zorgde er wel voor dat het wat langer duurde. Maar wel grappig om met haar dit soort dingen te doen. Ze wil alles weten.

Tussen het keukenblok en de natuurstenen muur moest nog een klein afwerk-paneeltje op maat gemaakt worden, en her en der moesten er nog wat plekjes gevoegd worden. Omdat er best veel voeg over was, heeft Kees ook meteen maar wat voegen in de tegelvloer in de kamer, de hal en de keuken gerepareerd. Op sommige plekken was de voeg verdwenen. En toevallig gebruiken we exact dezelfde kleur voeg. Komt mooi uit.

De lampen in de slaapkamer en badkamer boven opgehangen, en meteen ook de lamp in het trapgat opgehangen. Van die kleine klusjes die tijd kosten, maar het wel allemaal afmaken. Zoals die zijpanelen in de keuken: Je mist ze niet, maar het is toch fijn als ze er in zitten.

Vanavond gaan we met z’n allen eten bij La Entrevista. Zijn we wel vaker geweest, zit vlak bij het kamp. Vooraf nog even zwemmen, even opfrissen.

Toen we in 2018 hier kwamen was La Entrevista er ook al. Maar je ziet dat het restaurant in de tijd ook verder ontwikkeld is. Geen felle lampen meer, maar sfeervol ingericht. En het eten is er erg goed. Het was de laatste avond met z’n vijven, morgen gaan Chris en Shauna weer verder met de camper. Dus vandaar even lekker ergens eten vanavond.

Na het eten weer op huis aan. Nog even borrelen, de temperatuur buiten was zeer aangenaam, en dan maar weer het ledikantje in. 

---

Zondag 09 augustus 2026.

Ana was er vroeg bij vandaag, en ging, geheel zelfstandig, opa en oma wakker maken. Door hard aan het bed te schudden. 

Mooi op tijd opstaan dus. Beetje gerelaxed, en wat aangerommeld. Totdat Kees op enig moment iedereen kwijt is. Bleek dat de hele familie voor aan de weg stond. Met een compleet dweilorkest, die op enig moment dus ook daadwerkelijk begon te spelen. Blijkt van het dorpsfeest van Los Lobos te zijn, die om acht uur het dorp intrekken om mensen te wekken en geld op te halen. We hebben even met wat buren kort staan praten, en toen liep het circus verder het dorp in. Her en der hoorden we ze nog spelen.

En Ana vond het geweldig.

Omdat het zondag is, is er in San Juan de los Terreros een markt. Da’s elke zondag, en daar wilden, met name de dames, we heen. Zogezegd, zo gedaan. De markt is in al die jaren best in omvang gegroeid. Het wordt behoorlijk toeristisch in de omgeving. Alleen maar goed. Meer winkeltjes, meer restaurantjes, meer gezelligheid. En ons raakt het niet, we wonen net even te ver weg. Maar, met de auto sta je in 15 minuten in San Juan de los Terreros. 

Het was wel heet op de markt: Tussen al die kraampjes staat geen zuchtje wind. Na een klein uur was Ana er wel klaar mee. Chris, Ana en Kees gingen daarom alvast naar huis. Gea en Shauna bleven nog even, en gingen meteen even langs de Chinees. Want, voor de lampen die Kees gisteren op de slaapkamer heeft opgehangen (zo’n fitting waaraan drie snoeren voor drie lampen zitten van de Ikea, kun je niet gebruiken om een eigen lampenkap op te hangen. Kun je gewoon los bij de Chinees halen hier.

Kees heeft vervolgens de roede in de kast in de kleine logeerkamer opgehangen, zodat daar ook kleding in opgehangen kan worden. En toen Gea en Shauna weer thuis waren, meteen de lampen op onze slaapkamer afgemaakt. Eerder hadden we al verteld dat de wc-bril niet op het toilet in de badkamer boven gemonteerd kon worden, vanwege de verkeerde schroeven die er bij zaten. In Almere had Kees andere schroeven gehaald. Die eens even proberen, en wat denk je: Past precies. Dus meteen de wc-bril maar gemonteerd.

Ondertussen is Gea bezig met wat huishoudelijke taken. Nog even de laatste was van Chris en Shauna erdoor, zodat ze de komende week schone kleren en een schoon bed hebben. En meteen ook maar ons eigen beddengoed wassen. Chris en Shauna zijn naar de supermarkt voor de boodschappen voor de komende dagen.

’s Middags heeft Kees twee balken gezaagd voor boven het raam in de keuken, waar de rolgordijnen aan bevestigd gaan worden. Deze balken zijn boven de koof van het rolluik, wat in de muur zit verwerkt, gemonteerd. Schroefjes erin en de beide rolgordijnen kunnen gemonteerd worden. Ziet er even weer wat anders uit.

Voor de rest van de dag hebben we van alles gedaan, in de context van “vrij weinig”. Beetje zitten, met Ana spelen, totdat het tijd was voor Chris en Shauna om te vertrekken met de camper. Richting Madrid waar ze off-grid gaan staan, om de zonsverduistering die 12 augustus 100% zichtbaar is in die regio te zien. Een goede vriend van hen komt ook naar Madrid, en samen trekken ze een paar dagen op. Om, als het goed is, zaterdag Ana weer in ontvangst te kunnen nemen in Nederland.

Nadat Chris en Shauna waren vertrokken heeft Kees de zaag-rommel opgeruimd en aangeveegd. En met de bladblazer, tot groot plezier van Ana, de resten even bij elkaar geblazen. Het is best warm en die harde wind uit die blower vond Ana wel lekker koel.

Nadat we de spullen hebben opgeruimd, zijn we in de auto gestapt naar Snelle Harrie. We zouden eigenlijk pizza eten, maar we hadden geen zin om te koken. 

Gelukkig hadden ze nog een tafeltje voor ons.

Telkens als we uit eten zijn, dan komen er van die gemotoriseerde parachutes overvliegen. Een paraglider met een motor. Paramotor heet zo’n ding officieel. Die vliegen ergens vanaf San Juan de Los Terreros. En Ana spot ze altijd. “Parasjuut” roept ze dan, wijzend naar die dingen. We denken dat als Ana 16 is, ze dit ook wel gaat doen.

Ook vanavond kwam er weer zo’n ding over. Blijft leuk om zo’n kind zo enthousiast te zien.

Na het traditionele ijsje weer naar huis. Nog even zitten, Ana naar bed, wij nog even relaxen en dan is voor ons de dag, en het eerste deel van de vakantie, ook weer om.

---

Maandag 10 augustus 2026.

Omdat er geen papa of mama meer was, waren wij om zeven uur de sjaak toen Ana wakker werd. Gauw uit bed gehaald, nog even bij ons in bed, maar het dametje was al klaar wakker en dan zit er geen seconde rust meer in. Omdat het een warme nacht is geweest, en we allemaal wal kleffig waren, zijn we maar gaan zwemmen. De zonsopkomst bekijken vanuit het zwembad. Heerlijk verfrissend.

We ondernemen deze dagen vrij weinig voor wat betreft het klussen, want we hebben Ana. En dat is al een klus waar je je handen vol aan hebt!

Kees is nog wel naar de winkel geweest om de TV en de twee multiroom speakers te halen. Want die stonden inderdaad klaar. Toen hij terug kwam was Ana aan het middagdutten, dus kon de TV meteen op het meubel worden gezet wat Gea aan had geschaft, en wat Kees al in elkaar had gezet. Ziet er mooi uit! Meteen de speakers geïnstalleerd, één in de woonkamer en één in de keuken. Lekker, als je nu door het huis loopt hoor je overal muziek.

Na het middagdutje van Ana kwam er opeens een regenbui. Het rommelde al in de verte dus we dachten dat we onweer zouden krijgen. Maar nee, enkel een regenbui, niet echt van serieuze aard.

Maar wel serieus genoeg om het terras flink nat te maken. Ana stond al buiten in de regen, die vond het prachtig. Kees is er bij gaan staan en is meteen het terras gaan schrobben. Maar ja, halverwege stopte de bui en toen moest alsnog de tuinslang er bij. Ana vond het geweldig, “spuiten” riep ze steeds terwijl ze druk was met de tuinslang om alles nat te maken.

Tussendoor moesten we nog even pizza eten, Ana’s favoriet. Om daarna meteen weer naar buiten te gaan en met de tuinslang het terras onder de pergola nog nat te maken, zodat Kees dat kon schrobben. Ze was helemaal in haar element.

Aan het eind van de rit kon ze bij de deur haar kleren uittrekken, alles was zeiknat. Meteen even onder de douche, want het begon al weer donker te worden.

Na half tien lag ze in bed. Lekker slapen. Kees en Gea nog even zitten met een drankje, en dan ook vroeg naar bed.

---

Dinsdag 11 augustus 2026.

De dag begon als een kopie van gisteren: Om zeven uur wakker, zwemmen, eten, drinken en luieren/spelen.

Toen met de auto naar Aguilas, even door de stad slenteren, en vooral een ijsje eten. Na een uurtje zijn we terug gereden naar huis, waar we tosti’s hebben gegeten. En Ana vervolgens een middagdutje heeft gedaan. Gea is nog even naar het kamp gereden om eten voor vanavond en de komende dagen te halen. Voor de verandering stonden er dikke rijen voor de deur (buiten het seizoen ben je vrijwel meteen aan de beurt daar, maar nu willen alle kampers natuurlijk goedkoop eten. Dat snappen we wel), dus het duurde even.

Damian belde nog even voor overleg: Kees had aan Gines gevraagd om de kleine badkamer te voorzien van een nieuwe stuclaag, nadat wij alles hadden gestript. Hij was toch maar even aan Damian komen vragen of dat we OK was, want wij moesten toch wel een badkamer beneden houden. Gelukkig hebben we er nog eentje beneden, dus deze kunnen we wel missen.

Damian heeft Gines even gerustgesteld, en hij gaat een offerte maken. Dit is een klusje waar we in oktober mee beginnen.

Daarnaast adviseerde Damian om het tweede deel van het terras niet meteen aan te leggen (wij hadden dat voor volgend jaar gepland), maar eerst te kijken naar de technische structuur van het pand aan de beneden-kant. Je kunt van het terras af naar het zwembad, maar aan de andere kant van het huis kun je ook naar beneden, met een trap, waar je vervolgens in de tuin uitkomt waar de twee olijfbomen staan. Daar zit ook het toegangshek van ons huis, want daar is ook de officiële toegang. Die we niet kunnen gebruiken omdat afgelopen winter de wateroverlast enorme gaten in de grond heeft geslagen.

Daar zijn ook stukken van de trap weggespoeld, en het is raadzaam om daar te kijken naar het fundament van het huis. Dit is ook ingegeven omdat er wat scheuren in het tweede deel (het lage deel wat we niet gebruiken en waarvan we ons afvragen waarom iemand daar een terras heeft bedacht) van het terras zitten en er wat gaten tussen de trap naar beneden en de muur zitten. Damian adviseert om dit eerst te bekijken. Hij heeft binnenkort een specialist op dit vlak, die voor hem een aantal objecten in deze regio gaat bekijken, en hij stelt voor om die specialist ook even naar onze fundamenten te laten kijken. Dat is prima natuurlijk!

In de middag gingen we met Ana naar de rivier, die achter ons huis stroomt. Daar was ze nog nooit geweest. Onderweg zagen we de kippen van de buurman, en nu weet Ana welke haan ze elke morgen hoort. Dan steekt ze haar vingertje op en zegt “haan”. In de rivier had iemand een oversteek gemaakt van stenen en planken. Dus Ana bij Kees op de nek en dat naar de overkant. Waren we nog niet eerder geweest. Er loopt een pad, eigenlijk de weg naast ons huis (waar dan geen brug voor is gebouwd over de rivier). Die hebben we gevolgd. Tussen het hoge riet en de bomen. We waanden ons even in Azië, ook vanwege de drukkende warmte. Het pad komt uit op een ander pad wat weer naar de hoofdweg leidt, en de andere kant op naar een huis wat in de rimboe staat, waar wij schuin op uitkijken. Dezelfde weg terug. Ana ziet alle beestjes lopen en kruipen, en is nergens bang voor. Laatst was ze al eens gestoken door een wesp, maar reken maar niet dat ze deze nu uit de weg gaat. We zagen een aantal mieren met een konijnenkeutel slepen. Dus ook maar uitgelegd wat dat waren. En, net na de oversteek terug, zagen we heel veel kikkers voor ons weg springen. 

Als je zo langs ons erf loopt hebben we best een grote tuin, met een mooi toegangshek. We kunnen er enkel momenteel niets mee. Vanwege de gaten in de grond.

Teruggekomen hebben we nog even met Chris en Shauna gefacetimed. Die zitten ergens in Noord West Spanje op een hoge berg, te wachten op de zonsverduistering van morgen. Als het goed is zitten ze er precies midden in.

Eten, nog even spelen en niet te veel doen, en dan is het bedtijd voor Ana. En kunnen opa en oma even tot rust komen…

---

Woensdag 12 augustus 2026.

Het begint een traditie te worden: Ana wordt wakker, opstaan, zwemmen, eten en dan dingen doen. Alhoewel, Ana was vandaag een half uurtje later wakker. Ook wel lekker trouwens.

Samen zijn we naar de brico geweest, We moesten nog het een en ander aan spullen hebben, en kwamen natuurlijk weer met teveel aan zooi thuis. Zoals een speelgoed-motor voor Ana waarop ze kan rijden (soort loopfiets). Ze is er dolgelukkig mee en is niet van het ding af te slaan!

Thuis gekomen was Ana in slaap gevallen in de auto, dus die naar bed. Kees is begonnen met het ophangen van de ventilator die Gea had gekocht in de woonkamer. Het nam wat tijd in beslag, maar uiteindelijk hing het ding er en het werkt zoals het hoort. Wel een luxe apparaat overigens. Eén nadeel: De aansluiting van de stroom in het plafond zit geschakeld met de lampen aan de muur. Wil je de fan aan, dan moet je eerst de lampen aan doen. Later maar eens kijken of we de bedrading om kunnen zetten zodat de fan van continue stroom kunnen voorzien. Zal vast wel mogelijk zijn, maar in dit huis weet je het nooit, met die warrige bedrading. Aan de fan zit ook een lamp. Keurige LED verlichting. Van fel wit licht, zoals het in Spanje gewoon is. Gelukkig kun je de lamp dimmen of geheel uitzetten. Misschien halen we de lamp er wel gewoon uit.

Nadat Ana weer wakker was, zijn we vooral bezig geweest met motorrijden. Om daarna nog even een dik uur te gaan zwemmen. Heerlijk. En het kan Ana niet gek genoeg gaan in het zwembad. Gea is daarna nog even naar de supermarkt geweest. Toen ze terug was, is Kees bezig geweest met het monteren van drie nieuwe buitenlampen, aan de zijkant van het huis. Daar deel stond in de schaduw, en er waaide een fijn briesje. Onder toeziend oog van Ana en Gea. De eerste moesten we trouwens met regelmaat van de trap halen.

Toen dat allemaal gereed was en werkte was het tijd om te gaan eten. Tussen het hoofdgerecht en het dessert door naar de zonsverduistering kijken, want die treffen we hier voor 98%. Het begon goed: Brilletjes op die Chris en Shauna voor ons gekocht hebben, en daar gingen we. Toen de maan zo’n 25% voor de zon zat trad er een ander weerkundig fenomeen op wat nogal wat roet in het eten gooide: Bewolking. Eén wolk in Spanje en wij hebben ‘m. Dat was dus einde zonsverduistering. Dus terug naar het toetje. Helaas werd het ook niet meer beter met de bewolking. Ja, toen de verduistering voorbij was zagen we nog een streepje zon.

Inmiddels was het negen uur, bedtijd voor Ana. En wij nog even buiten zitten. Lekker briesje waait er namelijk.

---

Donderdag 13 augustus 2026.

Tradities zijn er om te breken. Wel vroeg opstaan, maar niet zwemmen in het zwembad. In plaats daarvan rijden we na het ontbijt naar Vera Playa, waar we aan het strand gaan zitten, onder een parasolletje. Ana vindt het geweldig. Spelen in zand, zwemmen in de golven. We vermaken ons prima. Op het moment dat het wat drukker wordt gaan we weer naar huis. Even douchen, want al dat zand willen we niet in het zwembad.

Nadat de tegels in het nieuwe terras zijn gelegd, en de randen gevoegd zijn met cement, zit er nog een soort van cementsluier over de stenen. Kees gaat bezig met het verwijderen van de sluier, met hulp van Ana die met de tuinslag alles nat sproeit. Da’s best een intensieve klus, in de zon.

Nadat het gereed was, althans het eerste deel, er moet nog veel meer schoongemaakt worden, was het tijd om te eten. En voor Ana’s middagdutje. Gea ging nog even boodschappen doen. Ondertussen kwam Sandro, pergola-vent, langs om te vragen of hij later die middag materiaal mocht brengen, zodat hij morgen weer verder kan met de pergola. Prima natuurlijk. Een uurtje later bracht hij alle balken voor de hoek van de pergola aan de kant van de ingang. De andere kant wordt een soort van paraplu-achtig iets, dat neemt iets meer tijd in beslag om te maken. Morgen wil Sandro de eerste hoek hebben gemaakt.

Nadat Gea terug was, en Ana weer wakker was zijn we lekker gaan zwemmen. Heerlijk in het zwembad. En daarna een ijsje. Een Calipo. Bipo-ijsje, volgens Ana.

We hebben eerder van de week een ventilator gekocht, zo’m staande op een voet. Voor bij Ana’s bed, zodat ze ’s nachts een beetje verkoeling heeft. Want de nachten zijn hier behoorlijk warm. Eigenlijk lijkt ons dat ook wel wat op de slaapkamer. Ook ’s nachts blijft het boven 25 graden. Dus Kees in de auto, naar de brico, om nog zo’n fan te kopen. Bij terugkomst deze samen met Ana in elkaar gezet. Wel grappig: Ana, kun je me dat blauwe ding aangeven? En Ana komt er met een blauw ding (het juiste ding ook nog) aan. Leuk om zo samen dingen te doen.

Kees heeft nog drie buitenlampen opgehangen (je zou denken dat we ze allemaal wel gehad hebben inmiddels, maar nee, er ligt nog een beste stapel lampen om te vervangen). 

Onder toeziend oog van Ana en Gea, waarbij Gea vooral bezig was om Ana van de trap af te halen. 

Marco, tuin-vent, kwam ook nog even langs: Hij gaat de irrigatie opnieuw aanleggen in de tuin. Er moest even besproken worden van hoe-en-wat.

Toen was het tijd om te eten. Met een bipo-ijsje voor Ana na. 

Na het eten nog even spelen, en dansen op K3’s Oye-Lele (O-nee-nee-nee volgens Ana). Maar dan wel 3x achter elkaar. Ana helemaal blij en moe, kon meteen naar bed.

We hebben nog even buiten gezeten. Morgen de laatste dag hier, en dan gaan we zaterdag al weer naar huis…

---

Vrijdag 14 augustus 2026.

Jawel. Traditie in ere hersteld: Opstaan, zwemmen, eten. 

En daarna kwam Sandro om met de pergola verder te gaan. Is toch wel interessant hoor. Ana wil graag kijken wat er gebeurt. maar dan wel op veilige afstand.

Kees heeft nog een stukje terras schoongemaakt. De rest komt in oktober wel.

Op enig moment melde Sandro dat er een probleem was: Hij had door de kabel van de buitenlamp (nee, geen nieuwe, maar nog een oude met een bewegingssensor) heen geboord. 

Die kabel liep precies op een plek waar een balk aan de muur moest. Uiteindelijk niet echt een probleem: We hebben de kabel uit de muur gehaald, precies onder die balk. Die kabel was namelijk al bedoeld om de pergola van stroom te voorzien, waarbij we alles onder de pergola met één centrale schakelaar uit kunnen zetten. Maar we hadden nog wel wat langer van de lamp willen genieten: Die gaat namelijk vanzelf aan als je in het donker thuis komt. Gelukkig had Kees een goedkope lamp gevonden bij de brico, met dezelfde functionaliteit maar dan met een zonnepaneel. En die had hij de dag ervoor aan een palmboom gehangen om te zien of het was is. Bij wijze van test, vandaar ook een goedkope lamp (die het wonderwel goed doet), En het is wat, dus het probleem was daarom minder groot.

Als de pergola klaar is, moet er even een verdeeldoos aan de muur en dan komt het goed.

Eigenlijk hebben we verder weinig gedaan. Het was ook best warm vandaag. Tijdens het middagdutje van Ana hebben we de zonnebedjes die bij het zwembad staan even in de garage gezet. En de mega-parasol opgeruimd.

Na het schoonheidsslaapje van onze prinses zijn we gaan zwemmen. Pergola-vent was om een uur of één vertrokken, die zou tegen zessen terug zijn. 

Heerlijk, dat zwemmen. Ana heeft er nogal plezier in. Wij dus ook.

Tegen zessen zaten we heerlijk in de schaduw in het windje, toen Sandro weer terug was. Dus we zijn even bij hem wezen kijken. Ana noemt hem structureel “bouwman” omdat hij een man is en iets aan het bouwen is. Sandro luistert inmiddels ook naar deze term. Tegen negen uur was Sandro klaar. Nog even een biertje gedronken en eventueel nieuw werk met hem besproken.

Gea heeft bedacht dat we elke keer als Ana hier is, we een streepje op één van de pilaren van de pergola zetten, dat aangeeft hoe lang ze is. Leuk idee, meteen maar de eerste streep gezet.

In oktober, als we terug komen, is de pergola geheel klaar. We zien er al naar uit, want het frame wat nu staat heeft een erg hoog kwaliteitsgehalte.

Overigens zijn we vergeten een foto te maken van de huidige stand van zaken. 

Nadat alles opgeruimd was konden we met Ana nog even in de keuken dansen op Oya-Lele, en was het tijd voor haar om te douchen en te gaan slapen. Kees heeft ondertussen de auto even bij het huis geparkeerd en de ramen schoongemaakt. Met al die stof boven aan de parkeerplaats zien die er na 2 weken namelijk niet uit.

Ana naar bed en wij de rommel opruimen zodat we morgen vlot kunnen vertrekken. De wekker staat op 5:30u. Vroeg wakker dus, want om 6:30u willen we in de auto zitten. Terug naar Nederland. We zijn zo benieuwd hoe het zal gaan met Ana in het vliegtuig!

---

Zaterdag 15 augustus 2026.

We zijn al weer twee weken in Spanje vandaag. De dagen zijn omgevlogen, werkelijk zo snel voorbijgegaan.

Vandaag staat in het teken van de terugreis. Normaal niets bijzonders, maar deze keer gaat Ana mee en die gaat voor het eerst vliegen. Best spannend. Vooral voor ons.

Want hoe zal dat allemaal gaan? 

Om half zes opstaan, rustig aan de boel aan kant maken, Ana ontbijten, en dan om half zeven de auto in. Twee uur rijden naar het vliegveld. Het was natuurlijk nog donker, in het oosten begon de lucht al te verkleuren voor weer een warme dag. Ana zag echter genoeg om her en der een palmboom te onderscheiden. Die ze helemaal prachtig vindt. Zelfs haar drinkfles, die mee gaat, heeft de vorm van een palmboom. Na een half uur viel ze in slaap. De reis verliep spoedig, en zo’n 45 minuten voordat we op het vliegveld aankwamen werd Ana weer wakker. Zon scheen, en het humeur van Ana ook. Vlak voordat we de parkeerplaats opreden waar de auto wordt gestald, was ze er wel klaar mee. 

Auto ingeleverd en dan met het busje naar het vliegveld. Is 500 meter, en Ana zat bij opa achterin zonder gordel om. Dat was spannend!

Op het vliegveld gedroeg Ana zich voortreffelijk. Geen gedoe, niet wegrennen, en enorm onder de indruk van de enorme massa mensen die er rondliepen.

Ze had haar eigen rugzakje op, en daar was ze maar wat trots op, want ook opa en oma hadden een rugzak.

Bij de security check hadden we maar liefst 6 bakken nodig om onze spullen in te leggen. Komt ook omdat Kees twee laptops mee had, die al een extra bak vergen. Een een koffer (cabine-bagage), rugzakken en een buggy. Ana moest door het detectiepoortje. “Loop maar naad ie mevrouw” zei Gea. En Ana liep dapper naar de security-dame. Om rechtsomkeert te maken toen ze er was, en terug naar oma. 

Op het vliegveld hoorden we dat we een uur vertraging hadden. We hadden dus nog twee uur te overbruggen voordat we zouden gaan boarden. Dus op naar de plek waar een klimtoestel annex glijbaan staat, en Ana daar op losgelaten. Het eerste uur was daarmee snel voorbij. Met opa nog even vliegtuigen kijken, en dan nog even facetimen met Chris en Shauna. Waar Ana eigenlijk geen tijd voor had, want glijbaan en klimrek. Ze maakte zelfs een vriendinnetje in die korte tijd. Samen even tekenen (duurde 5 minuten, maar toch).

En dan op zoek naar een ijsje. Nergens te vinden, totdat we de enige ijsvriezer op het vliegveld vonden. En waarachtig: Daar hadden ze een bipo-ijsje. Die opgegeten en toen konden we naar de gate. We hadden priority boarding (Kees had in een later stadium nog een koffer als cabine-bagage geboekt, en dan moet je meteen priority boeken). We stonden nog geen 5 minuten in de rij of we konden al door de douane. Geen problemen, verliep vlekkeloos. Label aan de buggy, want die moet in het ruim mee. Nog even wachten en dan het vliegtuig in. 

We zaten met z’n drieën naast elkaar, Ana tussen ons in. Leek ons een goed plan. Het duurde wel allemaal lang, en dan wordt Ana wat ongeduldig. Maar, met spelletjes en een snoepje was het allemaal prima te doen.

Op een gegeven moment gingen we dan naar de startbaan rijden. “Autorijden!” riep Ana. Ze had eerder namelijk gezien dat een vliegtuig door een auto naar de taxi-positie werd geduwd.

En dan gaan we. We hielden onze adem in toen het vliegtuig gang ging maken om op te stijgen. Dat maakte op Ana echter geen enkele indruk. Ze werd er niet anders van. Enige is dat ze het jammer vond dat ze niet uit het raam kon kijken.

De vlucht ging prima. Duurde voor Ana wel lang. Ze was af en toe even aan het dollen met twee Hagenezen die achter ons zaten. 

Na twee uur en een kwartier gingen we landen. We gaven gaar steeds wat te eten (Gea had nog en koek) en te drinken uit de palmboomfles. Om het drukverschil in de oren op te vangen. Maar geen enkele wanklank of kik. Alsof ze vaker had gevlogen dan dat wij hebben gedaan.

Vlak voordat we bij de gate kwamen moesten we natuurlijk weer wachten. Want er stond nog een vliegtuig op “onze” plek. Dat geloof je toch ook niet. Ana verveelde zich en begon een huilende baby na te doen, die een paar rijen achter ons zat. Tot grote hilariteit van iedereen die om ons heen zat. Ja, dat ziet Ana als aanmoediging!

Kees heeft de riem van Ana losgemaakt zodat ze uit het raam kon kijken. Vond ze machtig mooi, want er landde net een vliegtuig. En er reden er nog genoeg rond.

Na een minuut of tien konden we dan eindelijk naar de gate. De slurf zat er wonderbaarlijk snel aan en we konden vlot uitstappen. Ana zwaaide nog even gedag naar de complete inhoud van het vliegtuig.

Naar de bagageband voor afwijkende bagage, want we moesten de buggy halen. Die was we na een half uur nog niet. Het is wonderbaarlijk hoe slecht Schiphol werkt. Elk apenland in de wereld heeft het beter voor elkaar dan Schiphol met al de miljarden die er in zijn gestopt voor afhandeling van passagiers en bagage. Na een half uur hebben we afscheid genomen van de buggy, die toch al kraakte in al z’n voegen, en zijn de aankomsthal ingelopen. Daar stonden Chris en Shauna al te wachten, met een ballon van een vliegtuig. Ana blij, wij blij, zij blij.

Op naar huis. Daar aangekomen alle spullen van Ana uit de koffer en rugzakken gehaald. En toen lopend naar huis. 

Onderweg begon het te regenen. Een flinke bui. We hebben maar even gewacht onder een boom, om niet al te nat te worden. Wel lekker, even die koele lucht na twee weken hitte.

Hieronder nog wat losse foto’s.