Weer een Roadtrip (maar wel de laatste)

Tweede kerstdag 2025. Ik weet het nog goed, we moesten erg vroeg op.

Om 5:00u ging de wekker. We zouden weer met de bus naar El Tarahal, maar dan voor de laatste keer, De bus blijft namelijk in Spanje en gaat op Spaans kenteken. Dan hebben we daar een klusbus. Hoeft nooit meer terug naar Nederland.

De bus zat vol. Erg vol. Nog voller dan de vorige keer. Kees had de bus ingeladen op eerste kerstdag in de ochtend. En dat was een flinke puzzel. We hadden namelijk wat meubels gekocht bij de Ikea. Ik hoor je denken “Nah, da’s lekker handig, die hebben ze ook in Spanje”. Klopt. Maar de kast die wij willen hebben ze net niet in Spanje, en de twee fauteuils die we in de woonkamer willen kosten daar per stuk bijna € 100 meer. Dus nemen we dat mee uit Nederland. Anyway, de bus zat zo vol dat we sommige dingen niet eens mee konden nemen. De achterdeuren mochten niet meer open, anders viel alles er uit.

De tocht begon goed: Mooi weer, wel erg koud, maar daar merk je niets van met de kachel aan. Helder weer, en erg rustig op de weg. De navigatie had uitgevonden dat we langs Luxemburg zouden gaan, want de A75 in Frankrijk was aan wegwerkzaamheden onderhevig. Dat zou bijna 17 uur duren voordat we in Zuid Frankrijk zouden zijn. Jaja. Alsof het via Luxemburg sneller zou gaan (verwachting was 12,5 uur).

Nu moet je weten dat Kees de bus op 24 december “exportklaar” had gemaakt. Ofwel: Netjes afgemeld bij het RDW, speciale export kentekenplaten aangeschaft (witte platen met zwarte letters, net als op een fietsendrager) en een mooie papieren Deel II. Dat ging overigens erg soepel, binnen een kwartier was dat geregeld.

Maar ja. Kees bedacht op eerste kerstdag opeens dat er dan wellicht een NL-stikker op de bus moet. Want, in tegenstelling tot zo’n geel kenteken, staat er geen NL-logo op een witte plaat. Dus dat even opgezocht op internet. Schrik! Blijkt dat je met deze witte platen helemaal niet naar het buitenland mag, die zijn enkel bestemd voor Nederland! En dat kunnen we voor vertrek simpelweg niet meer oplossen… Het gevaar is dat je in het buitenland van de weg wordt gehaald en een boete krijgt. Kan oplopen tot € 1000. Of je auto wordt in beslag genomen. Zullen die polities wel lekker vinden, zo’n bus vol met huisraad. We besloten het er maar op te wagen.

De eerste 400 kilometer tot aan Luxemburg verliepen zeer voorspoedig. Zonder enige issue wat het vermelden waar is. Saai he.

In Luxemburg getankt en koffie gedronken. Het sterft bij het tankstation van de Nederlanders. Allemaal goedkoop tanken en sigaretten halen. Nou scheelt dat ook echt aanmerkelijk. Een liter diesel is zo maar 40 cent goedkoper!

Na Luxemburg de weg weer op richting Frankrijk. Net goed en wel op de snelweg krijgt Kees de schrik van z’n leven: Blauwe zwaailampen in de spiegels… Een politieauto die achter de bus rijdt (Kees was lekker aan het inhalen en reed links). Daar ga je met je witte kentekenplaten! Dus de bus naar rechts, en de politieauto, wat douane bleek te zijn, stuift ons voorbij. Kees verwacht dat de auto voor ‘m gaat rijden met een stopteken als gevolg. Maar gelukkig, het liep met een sisser af. De douanes gingen iemand anders aanhouden. Hartslag van Kees kon weer naar normaal, bloeddruk ook.

Tot aan Lyon konden we lekker doorrijden. Bij Lyon begon het weer om te slaan. De strakke blauwe lucht was in 10 minuten omgetoverd in een grijze massa. Dat was op zich nog niet een probleem, het ergste was dat het enorm druk werd op de weg. Nu wil het geval dat Fransozen niet kunnen autorijden. Je vraagt je af waarom er zoveel Franse automerken zijn, want kwalitatief goed weggedrag vertonen ze niet. De hele tijd remmen om niets, links blijven rijden terwijl er rechts voldoende ruimte is, overal tussendoor duwen, en geen greintje respect voor medeweggebruikers. Nu maakt het ons niet zoveel uit, een deuk meer of minder in de bus is het probleem niet, maar het schiet gewoon niet op. En dat gedrag leidt enkel tot files. En vertraging. En nog meer files. Fileleed.

Vanaf Lyon tot aan Orange, en da’s een afstand van ca. 200 kilometer, enkel files en vertraging. Je kent dat wel: De rijbaan op je navigatie wordt rood vanwege de drukte. Nou, die rode rijbaan ging gewoon met ons mee. Waar wij waren, was het rood. En nee, dat kwam niet door ons maar door die Fransozen voor ons.

Al met al hebben we zo’n 3 uur vertraging opgelopen door die files. Hadden we net zo goed langs de A75 kunnen gaan… Gebaseerd op de vorige reis, dachten we dat we deze keer wel iets verder konden rijden, dus we wilden overnachten in Perpignan. Daar waar je Frankrijk verlaat en een fatsoenlijk land binnenrijdt, Spanje. We zouden daar, toen we vertrokken, rond 18:00 aankomen. Met wat pauzes erbij zou dat tussen 19:00 en 19:30 zijn. Om 22:35u reden we het terrein van het hotel op. Nog steeds in de regen, want het mooie weer hadden we bij Lyon achter ons gelaten. We hadden een kamer gereserveerd onderweg, en aangegeven dat we laat waren. Nou, dat is gelukt.

Gauw even douchen en dan naar bed. Wat een lange, vermoeiende dag. Maar we zijn bijna in Spanje!

De volgende ochtend om 5:45u opstaan. Om 6:15u zaten we in de bus, en nog geen 20 minuten later reden we Spanje in. In de regen, dat wel. Het weer was er niet beter op geworden. Ons humeur was echter prima, ook vanwege een goede nachtrust. Na een dikke twee uur hebben we even pauze gehouden. Tanken en een kop koffie. En toen weer door. Onderweg naar het vliegveld van Alicante. Want, omdat de bus in Spanje blijft, moeten we onze auto daar ophalen zodat we ook weer terug naar het vliegveld kunnen, over twee weken. Da’s dus een kleine omweg. Ondertussen begon het weer aardig op te knappen, en begon de zon zelfs te schijnen. Heerlijk, die warmte.

Mooi op tijd waren we op Alicante. De auto stond al klaar, dus Gea in de Peugeot en Kees verder in de bus. Nog twee uur rijden en we waren op plaats van bestemming. Omdat we zo mooi op tijd waren, besloten we naar ons huis te gaan en daarna pas naar het appartement waar we de eerste nachten verblijven.

Dat doen we overigens omdat er eerst een keuring in het huis plaats moet vinden door Galasa, de leverancier van drinkwater. Da’s routine, moet altijd blijkbaar. Prima, Damian heeft dat allemaal al voor ons geregeld, de Galasa-man komt maandagmiddag. Maar tot die tijd dus geen water, en weten we dus ook niet of de boilers het wel doen. En zonder boilers geen warm water, dus geen douche. En dat is toch wel het minste wat je wil, als je de hele dag bezig bent in zo’n huis. Even lekker douchen. Dus daarom verblijven we de eerste dagen in een appartement, in hetzelfde gebied waar we eerder ons eigen appartement hadden.

Rond een uur of 4 waren we bij het huis. Even een rondje binnen gelopen. De laatste keer dat we er waren, woonde er een kameleon bij de voordeur. Prachtig beest. We hebben ‘m daar toen lekker laten zitten. En Harry, zo heet het beest inmiddels, geen idee waarom, woont er nog! Hangt lekker aan de anti-vliegen slingers die voor de deur hangen, of loopt over het ijzeren hek (wat voor de deur zit als we er niet zijn). Na het rondje huis zijn we naar het appartement gereden. De bus hebben we bij het huis laten staan.

Gea had de code van het hek en de sleutelbox al gekregen, dus we konden zo naar binnen. Even de rommel opruimen en dan naar de supermarkt voor wat boodschappen. Hebben we dat maar gehad.

Nog even op de bank, totdat de luiken gingen sluiten en het echt tijd werd om naar bed te gaan. Vermoeiende reis, maar we zijn weer op plaats van bestemming!

Morgen begint het, dan kunnen we echt aan de slag met ons nieuwe huis. En daar hebben we mega veel zin in!