De tweede week, Januari 2026

Zondag 04 januari 2026.

Vandaag geen bijzonderheden. Kees is verder gegaan met de badkamer boven, waar nog wat tegels van de wand moeten worden gebeiteld. Dat ging prima totdat de batterijen van de boormachine leeg waren. Gea was ondertussen weer met de logeerkamer bezig, om de wanden netjes te maken en de deurpost eruit te breken. We krijgen namelijk schuifdeuren, dat vinden we veel mooier. Kees heeft even geholpen om de stalen spijkers uit de muur te flexen (met de haakse slijper), want die steken nogal gevaarlijk uit.

Kees heeft daarna de keuken onderhanden genomen Alle wanden bij langs om alle loszittende delen te verwijderen. Er is blijkbaar geverfd zonder een vochtwerende voorstrijkmiddel te gebruiken, op sommige plekken valt de verf er al af als je er naar kijkt. En er zijn wat plekken waar vocht huisgehouden heeft. Het optrekkend vocht waar we bang voor waren valt eigenlijk wel mee, dit is meer een resultaat van slechte ventilatie. Het huis heeft dan ook 6 jaar potdicht gezeten, dan krijg je dat vanzelf.

Het grootse probleem met dit huis is namelijk de ventilatie. Nergens is een ventilatierooster ingebouwd. Dus als er vocht in huis zit, kan dat er ook niet uit ventileren, Zeker niet als het huis jaren leeg staat en de deuren en ramen nooit open staan. We merkten dat de eerste dag, vandaag een week geleden (nog maar, het voelt al veel langer). Toen we binnen kwamen hing er echt zo’n vochtige lucht, Is nu niets meer van over, ook al douchen wij in het huis en wonen we er. We hebben de ramen en deuren zo veel als mogelijk open, Pas ’s avonds, als het echt afkoelt buiten, doen we alles weer dicht, en de kachel aan. Helpt ook.

Damian kwam nog even langs, de bus halen want die zat nog vol met spullen van hem. Hij bracht de bus terug, maar komt ‘m morgen weer halen voor de ITV en de technische keuring om het ding over te schrijven naar het Spaanse regiment.  

We hebben overigens een wijziging in de verbouw-plannen aangebracht: We wilden eerst de beide slaapkamers op de begane grond aan de aangrenzende badkamers koppelen, zodat elke slaapkamer een eigen en-suite badkamer zou krijgen. Nu blijkt dat de slaapkamer waar wij slapen, een half meter hoger ligt dan de badkamer die er aan gekoppeld zou moeten worden, En de badkamer die aan de logeerkamer gekoppeld zou moeten worden, ligt weer een half meter hoger dan die logeerkamer, Dat betekent een rare opstap van slaapkamer naar badkamer, die moeilijk realiseerbaar is. De doorgang moet door muren van een half meter dik heen, en de Spaanse constructie-stijl van begin vorige eeuw is nu niet dusdanig dat je er even een gat in zaagt. Dat wordt een mega-verbouwing met veel risico’s. Dat gaan we dus niet doen.

De badkamer bij de keuken krijgt straks de functie van voorraadkast en opslagruimte voor gereedschap en dergelijke. De badkamer aan de andere kant van het huis gaan we verbouwen, en dat wordt dan de badkamer voor beide slaapkamers beneden. Gedeeld dus. Met een fijne inloopdouche en dubbele wastafel. Dat past prima en scheelt een hoop gedoe en nog veel meer kosten en risico’s.

We hebben nog een plan voor een wijziging: In de keuken zouden we alle wanden gewoon strak wit maken, Maar, gisteren zagen we bij de tegelboer een hele mooie tegel, van een soort natuursteen. Die willen we als achterwand in de douche boven gaan plaatsen. De tegelwinkel heeft een webshop, waar Kees vandaag eens in is wezen kijken. Nu blijken die tegels zó voordelig dat we hebben besloten om ook één zijwand van de keuken met die tegel te betegelen. Als dat een beetje goed bevalt, dan willen we die tegel op meer plekken in huis inzetten, als lambrisering. Is namelijk een hele authentieke tegel die precies bij het karakter van het huis past. Je moet er maar tegenaan lopen.

Oja: Het heeft vandaag de hele dag geregend. Saai.

---

Maandag 05 januari 2026.

Het is de afgelopen dagen met regelmaat vochtig buiten. Regen dus. En dat komt het drogen van wasgoed niet echt ten goede. De was droogt voor geen meter. Hebben jullie was dan? Zeker. We zijn dan wel aan het slopen en zo, maar we douchen (bijna) elke dag en trekken dan echt wel schoon ondergoed en schone sokken aan! En de klus-kleren moeten ook af en toe schoon. De wasmachine van de vorige bewoners staat er nog, en die doet het uitstekend. Gea had al een wasje gedraaid, maar dat droogde nauwelijks. Duurde bijna twee dagen, en dat is geen doen.

Dus vanmorgen als eerste in de bus naar de Ferreteria in Antas, de bouwmarkt-winkel-look-alike met spullen die je nodig hebt. En daar een wasdroger gekocht. Nou, dat scheelt! Na de was is het zó droog! En lekker zacht. Prima aankoop dus.

We waren nog niet helemaal klaar met de badkamer. Er zat nog een rare bobbel op de vloer waar de oude douchebak zat en er zaten nog wat tegels aan de wand, aan de bovenkant. De slaapkamer en badkamer boven zijn 2.70m hoog, dus da’s op een trapje boven je macht werken, Word je groot en sterk van. Maar het is ook vermoeiend. Gelukkig hebben we dat vandaag af gekregen. Gea ging verder met het weghalen van de tegels van de lambrisering, en sjouwde deze naar het gat in de tuin, Een end verderop dus. Ook vermoeiend! En dat zorgde later voor behoorlijk wat spierpijn.

Lekker buiten geluncht, want het was even droog, en de zon kwam zelfs even door. Heerlijk, zo met je kop in de zon van de warmte genieten!

In de middag zijn we naar de tegelwinkel gegaan. Kees kon de tegels, maar vooral de toebehoren niet goed selecteren op de website, dus gingen we het maar gewoon in de winkel kopen. Lekker old fashioned. In het Spaans. Dus.

Het is allemaal gelukt: Alle tegels voor de badkamer en maar liefst 60m2 natuurstenen tegels voor her en der in het huis. Dat gaat me toch een partij mooi worden!

Alles wordt gereed gezet zodat we het in februari af kunnen komen halen, Bezorgen kan ook, maar we kunnen evengoed met onze bus de spullen halen. Wordt wel 3x rijden, vanwege het gewicht. En dan zijn we ook nog dingen vergeten, kwamen we later achter, zoals voegmiddel. Dat komt t.z.t. wel goed.

We waren pas om 18:30 weer thuis, dus we hebben verder niets gedaan.

Wel was Damian er nog even om de bus te halen, voor de technische keuring om deze over te schrijven naar Spaans kenteken. Met z’n vriendin. Later gaf Damian aan dat er toch wel wat issues zijn met de bus die opgelost moeten worden voordat de bus door de technische keuring komt. Zo zitten er verkeerde banden onder. Iets met maximale belastbaarheid of zo. De banden die er nu onder zitten zijn onvoldoende voor de maximale belading, Dat worden dus 4 nieuwe banden, Of tweedehands, als de garage van Daminan’s vader die nog heeft. En de trekhaak. Mag niet onder dit type bus. Nou, sloop ‘m er maar onderuit, en zet ‘m op Marktplaats, zou ik zeggen.

Nu heeft de vorige eigenaar van de bus geconstateerd dat er geen middenconsole in de bus zat. Er zit tussen de twee stoelen wel een soort van bakje, maar die zit heel erg laag tussen de stoelen in, op de vloer. Die vorige eigenaar heeft dus eigenhandig een mooi kistje gemaakt, en die tussen de stoelen ingezet. Vast gezet met een schroef. Kees heeft, voordat we de eerste keer naar Spanje reden met de bus, op dat kistje wat schuimrubber gezet, zodat je ook een fatsoenlijke armsteun hebt. Heel prettig, vooral voor lange afstanden, Maar die semi-professionele middenconsole mag dus niet, En moet er uit. Wat een stel kniesoren zeg, die keurmeesters daar… Maar goed, komt allemaal in orde.

---

Dinsdag 06 januari.

Het gaat wel snel, de dagen vliegen hier om. We zijn al een dikke week aan het klussen, en hebben echt heel veel gedaan al, en dat zie je ook. Erger nog: Dat voel je ook. Elke dag worden we wakker met stijve spieren en moeten eerst weer op gang komen, Vandaag is het echter wat erger: Gea kan nauwelijks lopen van de spierpijn. Op een rare plek, daar wel: In de liezen. En nee, we hebben geen gekke dingen gedaan. Komt van het sjouwen met die stenen, van het huis naar het gat in de tuin. Dat is best zwaar. En dus spierpijn.

Toch hebben we vandaag het verwijderen van alle tegelwerk afgemaakt. Het is klaar. Het gat in de tuin is nog niet vol, maar dat gaat wel komen. Desnoods met een vrachtwagen of twee vol zand.

Samen hebben we de woonkamer als laatste gedaan vandaag. Er zitten op sommige plekken best wat gaten in de muur, Niet onoverkomelijk, maar we moeten er wel weer iets mee. Komt van vocht. 

Het huis heeft één groot probleem, wat we al eerder zeiden: Gebrek aan ventilatie. 

We hadden naast het huis, onder een groot zeil, nog wat zooi staan, dat uit de schuur is gekomen. Hadden we vorige week zondag naar buiten gesjouwd, en daar eerst maar eens opgeslagen. Terwijl Gea in de woonkamer met wat plamuurwerk bezig was, begon Kees met het versjouwen van die zooi naar de bus, Waarom moeten we ook zo’n groot huis, je sjouwt je te pletter. Maar goed, alles in de bus geladen en toen hebben we dat naar de grijze containers op het kamp gebracht. We hadden aan één container niet genoeg, zoveel troep. Maar het is klaar, we zijn er van af. Opgeruimd staat netjes. We twijfelden er wel aan of we alles wel in die containers mochten gooien. Verfresten, vaten met chemisch spul waarvan we niet weten wat het is. Maar ja, die Spanjolen doen het zelf ook. 

We hadden het wel gehad voor vandaag. Ter ontspanning ging Gea beneden aan de tuin beginnen, alle onkruid en dergelijke er uit. Het mooie is dat je dat letterlijk over de schutting kunt gooien: De woestenij aan de andere kant van het hek is ook van ons, dus niemand die er over klaagt. Kees ging aan de gang bij de toegang van het huis, ook daar stond best veel onkruid. Toen dat klaar was heeft hij nog twee palmbomen gesnoeid: Alle dooie bladeren er van af. Ziet er meteen weer stukken netter uit. Oh ja: En Kees is nog wezen kleuren: Op een houten plank heel groot het nummer 20 (ons huisnummer) getekend met krijt. Morgen komt de Ikea met een vrachtwagen de keuken brengen. Het is dan wel handig als je weet waar je moet zijn. We hebben ervaring met internet-vent die het huis niet kon vinden. Dat bord gaat morgen aan de weg dus.

Daarna heerlijk douchen. Hadden we al gezegd dat we een hele lekkere douche hebben? De douchecel is wel wat aan de kleine klant (je kunt er niet met twee personen in, ook niet met een beetje doordrukken), maar de waterdruk is hier uitstekend!

---

Woensdag 07 januari 2026.

Het was koud vannacht. De temperatuur daalde tot 3 graden. Boven nul, dat gelukkig wel. We hebben er geen last van gehad. We slapen heerlijk in ons geïmproviseerde bed. Dat het zo koud was komt omdat het gisteren aan het eind van de dag helemaal opklaarde. Strak blauwe lucht, en die hebben we vandaag ook de hele dag gehad. In ons t-shirtje zitten lunchen in de zon. Heerlijk was dat.

Gea heeft vandaag de tuin beneden verder aangepakt. En heeft Kees ook meteen aan het werk gezet: Snoei de olijfboom maar. Geen idee hoe dat moet, maar hier in het land staan ze er vrij kort afgezaagd bij. Die bomen hier hebben al jaren geen onderhoud gehad, en via internet leerden we dat we alles wat recht omhoog groeit wel af kunnen zagen. Dus Kees aan de slag met z’n op batterijen werkende Temu reciprozaag. Dat ging best goed. Alle takken en snoeiafval hebben we aan de kant gelegd, waar een soort afgrond is. We hebben er een soort van natuurlijke beschoeiing van gemaakt.

Ondertussen kwam de Ikea spullen afleveren. Eén busje. We hebben nog niet eens een kwart van de spullen ontvangen. De rest staat op nalevering, we hebben geen idee wanneer dat zal zijn, We zullen het wel horen, zal pas in februari zijn denken we. Ook heeft Kees contact gelegd met een bedrijf dat termieten kan bestrijden. We willen het probleem toch verder laten onderzoeken om zeker te weten wat het is. Op basis van de foto’s zei de termieten-vent al dat het zeker termieten zijn. Hij komt langs om te kijken.

Het fijne is dat we het hele huis kunnen laten behandelen tegen termieten, maar dat het ons geen cent kost: De Spaanse wetgeving schrijft voor dat als je een huis koopt, en er blijken termieten in te zitten én je behandelt dit binnen een half jaar na aankoop, dat de rekening dan naar de verkoper kan. Die zullen de behandeling moeten betalen. Sneu, dat wel, maar het is niet anders.

We weten nu ook hoe we met gasflessen om moeten gaan, voor de kachels. Dus heeft Gea bij het tankstation de tweede fles even gewisseld, die inmiddels leeg was, en er een nieuwe voor mee gekregen. Ze verkopen bij het tankstation ook verse stokbrood, en dat was eigenlijk de aanleiding om er even naar toe te gaan. Ook weer geregeld.

Kees heeft nog een gevecht geleverd met het oude zeil wat over het zwembad heeft gezeten. Is helemaal vergaan en drijft in het laagje water wat er nu in het zwembad staat. Het eerste deel van het zeil had hij eerder op op de kant gewurgd, om zo te kunnen drogen. Vandaag de  rest eruit en alles in repen gesneden om zo op te kunnen rollen en weg te kunnen gooien. Het is een stug zeil en op plekken helemaal verteerd. Maar het is gelukt, het zeil ligt in twee puinzakken verdeeld in de grijze bak langs de weg.

Om zes uur was het weer welletjes. De zon begon onder te gaan, en dan koelt het weer af. Gauw in huis, kachel aan en eten. En straks eens even op het nieuws kijken naar de sneeuw-ellende die zich nu in Nederland afspeelt. Niet zozeer omdat we medelijden met jullie in Nederland hebben, maar meer om te checken of onze vlucht aankomende vrijdag wel zal gaan…

---

Donderdag 08 januari 2026.

Weer zo’n heerlijke dag in het vooruitschiet, kwa weer. Het wordt enkel maar beter, lijkt het wel.

In onze nieuwe keuken, als Ikea die ooit eens komt afleveren, komt een aparte koffiehoek. Achter de buitendeur zit nog een meter ruimte, waar de keuken naar doorloopt. Met de deur als onderbreking, vanzelfsprekend. In die hoek, is een meter lang, komt een “ coffeecorner”, zo heeft Gea bedacht. En dan zal het wel goed zijn, leert de ervaring.

Belangrijk is in zo’n coffeecorner dat er stroom aanwezig is. Ze hebben bij Temu vast wel koffiemachines op batterijen, maar we moeten het niet overdrijven he. Een stroomaansluiting zit er niet, dus die moet gemaakt worden. Aan de andere kant van de muur, waar die coffeecorner tegenaan komt, staat de wasmachine, en sinds kort ook de wasdroger. Daar is wel stroom, maar ook daar moet wel wat aan gebeuren. Er steken twee draden uit de muur en daar is de wasmachine met een kroonsteentje aan verbonden. Da’s niet zoals wij dat willen. 

Maar dat is wel een fijn punt om stroom voor de koffiehoek vandaan te halen.

Dus eerst naar de bouwmarkt in Antas, om een inbouwdoos, stroomdraad en andere benodigdheden te kopen. Heen over de tolweg, die vanaf 01 januari geen tolweg meer zou zijn maar dus toch wel, en terug langs Cuevas del Almanzora. Omdat we er toch waren meteen maar even langs de Mercadona supermarkt om nog wat dingen te halen. 

Thuisgekomen hebben we gezamenlijk een stukje vakwerk afgeleverd: Kees met de draadloze slijptol (leve Temu) een vierkant gat snijden voor de inbouwdoos, en Gea met een fles water drupsgewijze water toevoegen, tegen het stuiven. En dat scheelt echt een hoop stof (lees: Geen stof). Sleuf gemaakt in de muur voor de stroomleiding en met een dikke boor door de muur (21cm dik) naar de andere kant en toen kon de handel ingebouwd en aangesloten worden.

Kees had hiervoor een doos gips meegenomen. Dus gips aangemaakt, lekker smeuïg, en dat naar de installatie-plek. Doos ingebouwd, en toen bleek alle gips al zo’n beetje hard geworden te zijn! Blijkt dus snelgips te zijn, 5 minuten na het aanmaken droog. Of in ieder geval niet meer verwerkbaar. Met kunst en vliegwerk heeft Kees de doos toch ingebouwd gekregen en de sleuven voor de elektriciteit weer dicht kunnen maken. Volgende keer eerst maar eens beter de verpakking lezen…

In de woonkamer moest nog een lamp op een andere plek komen. Gelukkig konden we in de wand precies zien waar de leidingen liepen, want die sleuven waren met een ander soort gisp dichtgemaakt dan waar de muur mee glad gestuct was, zodat het een redelijk kleine moeite was om deze “op te graven”. Een nieuwe sleuf was ook vlot gemaakt, en de nieuwe aansluiting voor de lamp is klaar. Leuk, zulke klusjes.

Er was nog een deurpost die verwijderd moest worden, dus dat ook meteen maar gedaan. Zaten ook weer termieten in. Gea was ondertussen bezig met de zijkant, of achterkant, van het huis. Daar groeit een enorme stiekelbos van de buurman door het gaas heen, en dat zorgt ervoor dat het pad wat langs het huis loopt onbegaanbaar is. Het eerste deel is weer toegankelijk, het laatste deel, naar de voorkant van het huis, heeft Gea laten zitten, komen er ook geen ongenode gasten langs.

Voor de rest een avond als elke andere.

---

Vrijdag 09 januari 2026.

Het is tijd om weer naar huis te gaan. Vanmiddag. Tenminste, als, gezien de weersomstandigheden in Nederland, de vlucht niet wordt geannuleerd. Voorlopig ziet het er goed uit.

Voordat het zover is, moeten we eerst alles opruimen. Zodat tijdens onze afwezigheid de stukadoor aan de slag kan. Damian komt daarvoor vandaag de sleutels van de voordeur en het hek halen, samen met de sleutels van de bus. Hij zou er om 08:30 al zijn, samen met iemand die de pergola aan het huis kan gaan klussen. Die had al een offerte gestuurd, die ons wel zinde kwa constructie en prijs. Deze Sandero, een Oostenrijker, kwam langs om even af te stemmen wat we precies willen. En dat ziet er voorlopig goed uit! Als het wordt zoals we hebben afgesproken is dat een mooie toevoeging aan het huis. Die Sandero weet wel heel goed waar hij het constructie-technisch over heeft. En samen met Damian, die architect is, hebben we een pracht oplossing gevonden. Geheel in de stijl van het huis.

Nadat Damian en Sandero weer waren vertrokken, zijn we begonnen met het opruimen van alle spullen. Gereedschap en zo, zodat de stukadoor er niet over valt. Of zo.

Ondertussen bericht van de Ikea: Ze komen de rest van de keuken eind januari afleveren. Is toch vreemd: Je spreekt begin december een leverdatum af, en die wordt zomaar opgeschort. Je zult maar iemand hebben ingehuurd om je keuken te plaatsen. Niet echt over meegedacht door de Ikea. Daarbovenop komt nog eens dat de website om een andere datum af te spreken niet bereikbaar is (we zijn eind januari niet thuis). Lossen we dan volgende week wel op.

Rond 12 uur waren we klaar met opruimen en gedoucht en al. We hadden bedacht dat we eerst zouden gaan lunchen bij Annie’s Bistro, om daar meteen drie vuilniszakken vol met Engelse boeken te gaan afleveren. Bij Annie staat een boekenkast waar mensen boeken uit mee kunnen nemen. Om te lenen, of om te houden. Dus een extra voorraad kwam wel uit. En wij hebben erg veel boeken gevonden in het huis. De vorige bewoners lazen graag. Annie gaat pas om 13:00u open, dus we zijn eerst nog even bij het kamp naar het strand gelopen. Even bij de zee kijken, met de kop in de zon. Precies om 13:00u kwamen we bij Annie’s Bistro aan. We hebben daar weer heerlijk gegeten. Toptent.

Tijdens het eten kregen we een paniektelefoontje van thuis. Shauna was met Ana in ons huis, omdat de schoonmaakster bij hen thuis was. En die willen ze niet in de weg lopen. We wisten dat ze binnen waren, want Chris had het alarm af laten gaan. Lekker handig. Maar, Shauna wilde koffie maken. En heeft het op de één of andere manier voor elkaar gekregen om de koffie tegen onze witte muur aan te kletsen. Wat hebben mensen toch met koffie en onze witte muren? We noemen verder geen namen…

Anyway: Dat probleem weten we inmiddels op te lossen, dus niets aan de hand. Lossen we op.

Nadat we klaar waren met lunchen zijn we weggereden richting vliegveld. We zijn mooi op tijd en kunnen het rustig aan doen. Gelukkig maar.

Halverwege de rit, Kees rijdt 120 op de linkerbaan, want druk, moest Kees een noodstop maken. Alles voor hem stond boven op de rem. Vol in de ankers, de ABS zorgde ervoor dat we precies op tijd stil stonden, maar de auto voor ons was minder fortuinlijk. Die klapte achterop zijn voorligger. Maar goed, richtingaanwijzer uit om naar de rechterbaan te gaan. Dat lukte vrij vlot want het verkeer was bijna tot stilstand gekomen, ook op de rechterbaan. Toen we verder reden zagen we dat er maar liefst 15 auto’s voor ons op elkaar waren geklapt! Waren we bijna nummer 16 geweest (en dan dus waarschijnlijk zeker de vlucht gemist). Maar we konden verder. Vlak voor Murcia wilden we nog een flesje water halen, dus wij de afslag naar het benzinestation. Was zo’n station die niet direct aan de snelweg staat, je moet even een dorp in. Gesloten, lekker dan. De navigatie gaf echter nu een route aan die vrijwel parallel liep aan de snelweg: Daar stond inmiddels een dikke file tot voorbij Murcia. Is rond deze tijd op vrijdag vaker het geval, gewoon druk op de weg. Die file dus grotendeels kunnen ontwijken. Met alle drukte waren we dus precies twee uur voor vertrek op het vliegveld. Om daar vervolgens een bericht te krijgen dat de vlucht een uur vertraagd is… Als dat maar goed komt. Komt vast omdat Gea vanmorgen een spiegel gebroken heeft…

We hebben onszelf maar geparkeerd bij de Starbucks, met een beker hete chocolademelk. Want het is immers koud in Nederland. Gea is nog even wezen shoppen: Ze had een hele dunne zomerbroek aan. En omdat we vannacht toch een stukje moeten lopen in de kou, was het misschien wel zo praktisch om even een legging te kopen. En die hadden ze daar wel. Gewatteerd en wel, dus wat kan er nog fout gaan. Enkel dat Gea het best warm had in het vliegtuig, omdat ze die legging op het vliegveld al aandeed. Ze had voor Kees meteen een muts meegenomen. Zijn huidige muts heeft hij veel met klussen opgehad en ziet er niet meer uit. 

Inchecken ging prima, wat traag want de gemiddelde leeftijd van de Benidorm-gangers is nogal hoog, en die moeten wel allemaal mee. Maar goed, iedereen aan boord en we konden vertrekken. En we vlogen zelfs naar Amsterdam! En we landden niet eens op de Polderbaan. Het ongeluk van die gebroken spiegel is vast al uitgewerkt. Ook het uitstappen verliep vlot. En dus op naar de trein.

Dat verliep minder vlot: De trein die we wilden hebben was nét vertrokken. Dan maar de volgende trein, waarbij we moesten overstappen in Amsterdam Zuid. Daar aangekomen was ook de trein die we daar moesten hebben nét vertrokken. Toch iets te vroeg gejuicht over die spiegel? Wachtend in de kou op de volgende trein, 15 minuten later. De sneeuw stoof hier aardig in het rond. Gea was blij met haar legging, Kees met z’n muts.

Vanaf daar ging het wel weer vlot. De stoptrein, Sprinter noemen ze dat tegenwoordig, bracht ons netjes in Almere. We konden nagenoeg meteen de bus instappen. En waren om 00:45 weer thuis. Chris en Shauna hadden twee tompouces (van de bakker aan de overkant uiteraard) in de koelkast gezet. Die vielen er lekker in zeg! En straks lekker slapen in onze waterbed…