Februari 2026 – Deel 1

Maandag 09 februari 2026. 

We gaan weer naar Spanje! Lekker aan de gang daar. Maar waarom kan het nou niet eens gewoon normaal? Waarom moet het altijd weer zo apart. 

Het plan was goed, as always. Vroeg vliegen, op tijd aankomen in Spanje en dan snel naar huis. Maar dat was slechts een plan. 

Het begon eerder al, toen Kees dacht dat we op maandag om 5:50u zouden vliegen. Oeps, vroeg. Dus geen treinverbinding om op tijd op Schiphol te zijn. Dus, dan maar een hotelletje. Ibis Budget geboekt. Voor € 60,00 een nachtje slapen naast Schiphol. Prima toch? Konden we mooi op zondagavond vertrekken zonder stress. Blijkt dat Kees het verkeerd had en we om 06:50u vliegen. Mwah. Toch relaxed wel, zo’n hotel. 

Zo gezegd zo gedaan. Op tijd bij de bushalte, en ruim op tijd op het station. Zo ruim dat we een trein eerder konden pakken. Terwijl wij het perron oplopen fluit de conducteur zijn bekende melodietje en konden we net op tijd instappen. Plaatsje gezocht en we kunnen gaan. Dus niet… 

De trein moest opnieuw opgestart worden. Was zo’n nieuw ding. Werkt op Windows 95 of zo? 
Raar: ze zetten de trein gewoon uit. Met de deuren op slot. Als er iets gebeurd kun je er niet uit. Maar dat zal wel procedure zijn. 

Anyway: de PC opnieuw opgestart. Duurt een paar minuten. Op het scherm zie je dan ook gewoon Ubuntu opstarschermen voorbijkomen. 

Maar goed, inmiddels kwam op het spoor naast ons de derde trein voorbij die ook naar Schiphol gaat. Maar, de conducteur zegt niets. In de reisplanner ziet Kees op een gegeven moment dat de reis geannuleerd is. Huh? Wij zitten dus in een trein die niet meer vertrekt? Hebben wij weer.  Even later komt de conducteur langs. De trein gaat het vandaag niet meer doen. Uitstappen en veel plezier… We waren inmiddels drie kwartier verder. Volgende trein komt over twintig minuten. Sprinter naar Den Haag. Die maar gepakt en al hobbelend, oh nee, al sprintend van station naar station. Om uiteindelijk op Schiphol aan te komen. 

De bus naar het hotel was snel gevonden. De chauffeur vond het hotel ook snel, dus nadat we op Schiphol aankwamen, zaten we redelijk vlot in het hotel. 

Volgende ochtend opstaan, naar Schiphol en hup, naar Spanje. Zoals bedoeld. Geen gedoe. Lekker geslapen in het vliegtuig, de vlucht was ook zo voorbij. 

In Alicante mochten we op het vliegveld uitstappen en met de bus naar de aankomsthal. Eerste bus was al weg, tweede bus was er niet. Normaal blijf je dan in het vliegtuig, maar wij stonden gewoon op het asfalt van de zon te genieten. Wachtend op de volgende bus. 

Best redelijk vlot afgeleverd in de aankomsthal en vrij vlot opgepikt door de shuttlebus die ons naar de auto-stalling bracht. Nadat we de sleutels hadden gekregen, instappen en starten. 

Ho. Is dat het geluid van onze auto? Als je gas geeft klinkt het alsof er een hele horde rally-auto’s aankomen… Daar is iets mis. Een snelle blik leerde dat de ophanging van de uitlaat afgebroken was (zo hebben we de auto niet ingeleverd). “Maak maar foto’s en stuur die naar ons op”. Ofwel: zoek het lekker zelf even uit…

Gelukkig was er iemand die ons wilde helpen, een medewerker van de stalling. Met tie-wraps. Niet om het een of ander, maar die dingen zijn van plastic. En zo’n uitlaat wil best heet worden. Slecht plan dus. 

Kees was ondertussen op onderzoek uit. Waar vind je hier ijzerdraad? Normaal ligt er overal zooi langs de weg, maar hier was het geweldig netjes. On-Spaans gewoon. In de hoek van het terrein kon Kees een stuk draad van het gaas van de buurman afbreken. En onze hulp samen met Kees aan de gang om de uitlaat onder de auto te knopen. 

Het piepte en kraakte wel onder het rijden, maar we konden zonder problemen huiswaarts. 

Gea wilde nog even langs de Decathlon in Aguilas. Bergschoenen halen. Die van de vorige keer waren mee terug naar Almere, en die dingen steeds meesjouwen is ook onhandig. Snel geslaagd. Goeie schoenen voor net €30. Kom daar maar om in Nederland 🙂

Nu was het de bedoeling dat in de weken dat wij er niet waren een aantal zaken werden uitgevoerd:

– De bus van Spaanse nummerplaten voorzien
– Ginés (stuc-vent) zou de badkamer en keuken voorbereiden op verf- en tegelwerk
– Ginés (stuc-vent) zou de doorgang tussen de keuken en de bijkeuken versmallen. Is een brede boog, moet meer een breedte van een deur krijgen
– Ginés (termieten-vent, dus andere vent dan stuc-vent) zou het huis termieten-vrij maken
– Javier (loodgiet-vent) zou de kranen in de keuken repareren, die er tijdens de uitbouw van de keuken afgebroken waren

Maar, Damian belde een poosje geleden: hij was met termieten-vent bij het huis maar kon niet naar binnen. Er is iets mis met het slot. Stuk. Daar moet dus een slotenmaker bijkomen. Damian zou dat regelen. En inderdaad: vorige week een bericht van Damian: slot-vent heeft de deur gerepareerd (en vandaag zagen we dat dit absoluut kundig gedaan is). 

Maar in de tussentijd was er dus niemand in het huis bezig geweest. Dachten we. 

Anyway: we hebben dus geen sleutel van de voordeur. Want nieuw slot. Kees had met Damian afgesproken dat hij hem zou informeren hoe laat we ongeveer thuis zouden zijn. Dan zou hij de sleutel komen afgeven. 

Kees stuurt Damian dus een berichtje, dat we er over een uurtje zijn. Bericht terug van Damian: “ehm, vandaag???”.
Damian had de sleutel niet. Lag bij Ginés (stuc-vent). Maar Damian zou iets regelen. 

We konden de sleutel halen bij de garage van Damian sr. Ginés zou ‘m daar binnen het uur afgeven. Komt mooi uit, dan kunnen we de auto meteen laten repareren. 

Wat een verhaal al hè. En dan zijn we nog niet eens thuis.

Helaas was het nog niet gelukt om de bus op Spaans kenteken te zetten. Geen idee waarom, maar het is zo. Dat is balen, want we zouden vanmiddag de tegels en dergelijke gaan halen bij de tegelboer. 

Damian gaf aan dat we een bus van de garage mee zouden kunnen nemen. Komt uit, want we moesten toch bij de garage zijn. Kregen we een bijna nieuwe Peugeot Rifter mee. Da’s een nieuw type bus. Hele fijne auto, maar nieuw. Om daar nou bijna 100m2 tegels en toebehoren mee te gaan vervoeren…

Maar goed, we moeten iets. Dus met de nieuwe bus naar huis. Want, het was ver na tweeën (inmiddels) en de tegelboer is tussen twee en vier gesloten. Net als heel veel bedrijven. Even zitten in de zon. En eens gekeken waar de septic tank ergens uit zou moeten hangen. Kees had daar een tekening van gekregen van de vorige eigenaar. Nou, dat wordt snoeien en zagen, we konden het pad wat op de tekening stond, inclusief trap, nergens vinden. Helemaal overwoekerd. Dat wordt dus een klusje voor later deze week. 

Om vier uur waren we bij de tegelboer. Die het druk en gezellig had met een andere klant. Uiteindelijk waren we aan de beurt. We komen een deel van onze bestelling halen. Aha. Loop maar naar het magazijn en zet je auto er maar neer. Na een minuut of twintig kwam een collega met een heftruck een pallet met tegels brengen. Nadat hij eerst tig keer kernonderzoek bonnetje heen en weer was gelopen. 

Oeps… da’s wel heel veel tegel. We hebben de bus geladen met wat wij dachten dat haalbaar was. En toen was er nog heel veel tegel over. 

Dat gaan we met deze bus niet redden. Is gewoon een personenbus met een wat grotere laadruimte. Goed, achterbank naar beneden en dan kan er wel wat in, maar het was beter geweest om met onze eigen, ouwe, trouwe bus te rijden. 

Ter plekke hebben we maar besloten om de rest toch maar te laten bezorgen. Komt woensdag, tegen een on-Spaans hoge prijs. 

Terug naar huis, met een lading tegels, vond de bus het wel spannend en begon te zeuren over bandenspanning. Hoewel we minder gewicht dan drie volwassenen meehadden vond de bus er wat van. 

Uitgeladen en dan nog even naar Antas, naar de bouwmarkt. Kees heeft online nog wat spullen besteld (cement kuipen, tegelsnijder en zo) maar die club had geen werkbank. Dus die daar gehaald, samen met nog wat andere spullen. 

Ondertussen kreeg Kees bericht van termieten-vent dat de behandeling al gedaan was. Dat is in ieder geval klaar! De rekening kan betaald worden en via de advocaat naar Engeland. En werd Kees gebeld dat auto klaar is. Kwam goed uit, want we zouden om zeven uur de bus terug brengen. 

Dus dat gedaan. En de auto weer meegenomen. Uitlaat gerepareerd, gewoon dezelfde middag voor nog geen €60. Kom daar eens om in Nederland. 

Gauw terug naar huis. Eten en dat was het voor vandaag. Oja: Gea heeft een elektrische deken gekocht. Lekker warm 🙂

Hoewel het om 19:00 nog 22 graden was, kan het vannacht best wel fris worden. Het is nog maar februari hè. 

Uit het lijstje van vandaag: loodgiet-vent heeft de kranen nog niet gerepareerd. 

---

Dinsdag 10 februari 2026. 

Het was vandaag de dag van de ontdekkingen. Hoewel, dat begon gisteravond al, toen we naar bed gingen en Gea ontdekte dat de elektrische deken niet aan stond. Had zichzelf uitgeschakeld want dat doet dat ding na 3 uur vanzelf. Beetje te vroeg aangezet dus. 

Maar, we hebben heerlijk geslapen. Toen het licht werd zijn we opgestaan. 

Als eerste zijn we naar Pulpi gereden. Kees had online een bestelling geplaatst voor wat benodigdheden zoals een tegelsnijder en speciekuipen. En die kunnen we afhalen. 

Om in de winkel tot de ontdekking te komen dat er helemaal niets klaarligt. Donderdag, dan kunnen we ons melden in een ander filiaal. Kees heeft een beetje aangedrongen en toen konden alle spullen toch worden verzameld. Kost wel weer een uur aan tijd. Meteen maar even twee extra sleutels voor de voordeur bij laten maken.

Terug thuis ging Kees z’n nieuwe werkbank in elkaar zetten. En ging Gea op ontdekkingsreis. Ergens moet een septic tank liggen. We weten ongeveer waar, want de vorige eigenaar heeft een schets gestuurd. Maar, daar waar een doorgang zou moeten zitten, staat enkel een enorme struik met scherpe doorns. Alsof we er niet langs mogen. Gea is vol goede moed met de snoeischaar en reciprozaag aan de slag gegaan. 

Om 12:00 zou er iemand van Securitas langskomen. Of Verisure, zelfde bedrijf. En inderdaad, er kwamen twee dames langs die ons het een en ander over hun alarmsysteem hebben uitgelegd. Die gasten hebben een mooie oplossing. We gaan een aanbieding krijgen. 

Ondertussen was het wat bewolkter geworden. En dat is gunstig: Kees wilde het terras sproeien met gif. Er stond nog een voorraad in de schuur van een middel wat goed werkt. En dus niet meer in Europa gebruikt mag worden. Behalve bij ons dus. 

Maar, eerst even eten. Gea had weer verst stokbrood gehaald bij de benzinepomp. Lekker buiten in de zon. Het is heerlijk weer weer. 

Na het eten ging Gea aan de slag met de gips die we hadden gehaald gisteren. Om tot de ontdekking te komen dat deze wel snel hard wordt. Blijkt het ook weer een sneldrogende versie van gips te zijn. Hebben we dus niets aan. Samen hebben we een muur in de logeerkamer gedaan: Gea stucen en Kees er met de natte spons achteraan. Zo kwam het toch nog goed. Eerst maar eens normale gips ergens gaan scoren. 

Kees is vervolgens aan de slag gegaan met de rolluiken. Er waren er drie die niet goed sluiten. Dat was een behoorlijke klus, want dat hele luik moet gedemonteerd worden. Maar, allemaal gelukt. 

Gea was ondertussen verder gegaan met het snoeien van de struik met stekels. Om te kijken of er toch nog ergens een doorgang was. En wat een ontdekking: helemaal overwoekerd een trap naar beneden, naar wat eens een hele mooie tuin moet zijn geweest. Met citroenbomen, walnootbomen en veel andere kleurige planten en struiken. Maar ook veel dood spul. Er is in 7 jaar ook geen goede irrigatie geweest, dus alles is verdroogd. Gea is behoorlijk aan de slag geweest met het snoeien en rooien van struiken. 

Kees kwam later nog even helpen om de trap uit te graven. Zodat je ook fatsoenlijk naar die tuin kunt komen. Maar, de aanleiding van deze expeditie, het vinden van het luik naar de septic tank, is een beetje op de achtergrond geraakt. Daar van de week maar eens naar kijken. 

Kees had daarvoor nog een andere ontdekking gedaan. Naast het huis staat een klein huisje. Hebben we wel eens gezien, nog geen aandacht aan besteed. Er heeft vroeger iets van apparatuur ingezeten of zo. Deur was er uit gebroken ooit en er liggen enkel wat slangen en wat wazige dingen. 

Aan de achterkant van dat huisje zit echter ook een deur. Die we nog nooit open hebben gemaakt. Dus Kees met alle sleutels onder de arm eens kijken of die deur open kan. En dat kan. Wat blijkt? Zit er een enorme wateropslag onder de grond. Nu snappen we ook waarom de regenafvoer hier naar toe loopt. Gewoon een eigen water reservoir. Geen idee hoe groot en hoeveel water er in kan. Moeten we maar eens uitzoeken. Aan de voorkant heeft dan natuurlijk een pompinstallatie gezeten voor het verdelen van het water over het terrein. 

Morgen zouden de tegels worden afgeleverd. Maar we ontdekten dat het ook wel eens sneller kan blijkbaar: of de spullen vandaag al geleverd konden worden. Ja natuurlijk!

Het was al half zeven dat de vrachtwagen arriveerde. Ook een gewoon dikke vrachtwagen met een kraan erop. Die netjes alles vlak voor de deur kon zetten. Handig. Scheelt weer sjouwen. 

Toen de vrachtwagen weg was hebben we de zakken met lijm en gips (ja, de verkeerde soort) binnengebracht en een zeil over de tegels gegooid. Hebben we geen zin meer in, om die naar binnen te sjouwen. 

Eerst maar eten en dan douchen en TV kijken. 

Het is wel weer genoeg vandaag. 

---

Woensdag 11 februari 2026. 

Vandaag gaat het dan eindelijk gebeuren: de rest van de keuken wordt afgeleverd. Althans, dat is wat ons beloofd is door Ikea. Kees kreeg gisteren nog een mailtje met de bevestiging, dus wat kan er fout gaan?

We stonden op toen het licht werd. Dat moeten we overigens niet te lang volhouden, anders zitten we straks voor zessen al naast ons bed. 

Thee, koffie, ontbijt en aan de slag. Kees had het plan om vandaag de muur in de keuken van natuurstenen tegels te voorzien. Gea ging verder met het tuin-project. 

Al met al was het toch nog half elf geworden voordat Kees daadwerkelijk aan de slag kon. Alle voorbereidingen kostten best wat tijd. Gea was daarentegen al een end op weg. De enorme struik, met die scherpe doorns, wordt steeds minder enorm. De berg met takken die overblijven groeit echter gestaag. Wat gaan we daar mee doen? Dat ook over het het gooien wordt misschien een beetje te gek. Dan wordt het echt rommelig. 

Wat ook groeit is het aantal krassen en schrammen op de armen van Gea. Ziet er behoorlijk gehavend uit. 

Rond 11:00 kregen we een positieve verrassing: een vrachtwagen met een enorme paal erop draaide het erf op. De paal voor de internet verbinding! Even kort overleg waar het ding moet komen (vooral op ons eigen erf, dan is het vanzelf een keer ons eigendom). En daar gingen de mannen aan de slag: gat graven. En dat in die rotsbodem hier. Flinke klus, maar ze hebben het geregeld. De paal staat er. 

Kees schoot ondertussen op met de muur. Best lastig, want dit zijn geen rechthoekige of vierkante tegels maar tegels in een soort golfvorm. Dat meet wel heel bijzonder. Maar Kees had de slag op een gegeven moment wel te pakken. 

Gea is nog even naar de winkel op het kamp geweest om van die maaltijden te halen en meteen door naar het tuincentrum om wat tuinaarde te halen. Er groeien hier veel mooie vetplanten en daar wil Gea er wat van in een pot zetten. Hoef je ook geen water te geven, dat scheelt. 

Ondertussen kwam de Ikea inderdaad opdagen. Fijn, ook weer geregeld!

Om 16:30 zat de wand er in. Kees wilde gaan opruimen maar werd gebeld door Damian. Omdat Gea met de bloempotten bezig was, en onderin wat scherven wilde leggen (die ze hakte uit de restanten tegels van Kees, wat best lawaaiig was) was Kees even aan de andere kant in het huis gaan zitten bellen. 

Goed nieuws van Damian: vrijdagochtend worden de kranen in de keuken gerepareerd, vrijdag is waarschijnlijk ook het kenteken-verhaal van de bus klaar en de schilder heeft een gunstige prijs voor het verven van het huis afgegeven. Gaat lekker vandaag. 

Op het moment dat Kees terugkomt in de keuken ziet hij Gea de trap van het zwembad opkomen met een vreemde man: Marco. 

Marco woont in Los Lobos, het dorp waar we op uitkijken. Marco deed vroeger klusjes voor de vorige eigenaar. En er werd meteen veel duidelijk:

Rond het zwembad waren de muren opnieuw gestuct. En de lage muren, die voorzien zijn van stukken natuursteen, zijn voor een deel opnieuw ingevoegd. We hebben ons altijd afgevraagd waarom niet alles afgemaakt was. Nou, het blijkt dus dat Marco dit werk heeft gedaan en opdracht heeft gekregen te stoppen toen het huis de verkoop in ging. 

Marco weet dus veel van het huis en had bericht gekregen van de oude eigenaar dat het verkocht was. Dus hij kwam zijn diensten aanbieden. 

Als eerste heeft hij ons laten zien waar de kraan zit voor het water voor de irrigatie. Dat hebben we dus gevonden. En hij weet ook hoe de irrigatie hier werkt. Da’s mooi. 

Hij vertelde dat hij wel weer aan de gang wil met de muren rondom het huis. Aan het huis zelf hoeft hij niets te doen, maar de rest mag hij best mee aan de gang. Hij begint zaterdag om 08:00! We zien wel wat hij nog meer kan doen. 

O, en hij vertelde dat er drie stellen Nederlanders hier in de buurt woont. Die kent hij allemaal, dus die zullen ook wel snel weten dat wij het huis hebben gekocht. 

Nadat Marco vertrokken was hebben we de boel opgeruimd. We waren er wel weer klaar mee voor vandaag. Inmiddels is de wind behoorlijk aangetrokken en huilt letterlijk om het huis. Terwijl het in de avond nog boven de twintig graden is. Voor februari best wel warm. Maar wij klagen niet hoor. 

Nu lekker douchen en TV kijken. En daarna onze vermoeide lichaam naar bed brengen. Wat weer een dag vandaag!

---

Donderdag 12 februari 2026. 

Soms heb je van die dagen dat er niets bijzonders gebeurd. Zo’n dag leek het vandaag te worden. 

Prachtig weer overigens, de hele week al. Temperatuur elke dag boven de 20 graden, lekker in de zon zitten lunchen of koffie drinken. 

Vanmorgen eerst naar het gemeentehuis in Pulpi. Kees heeft een digitaal certificaat nodig vanwege belastingzaken. En die kun je als niet-Spanjaard online aanvragen. De voorbereiding wel, maar je moet je bij een officiële instantie nog even melden om te laten zien dat je het ook zelf bent. 

Dat ging vrij vlot. Papier inleveren, code laten zien, twee euro betalen en klaar. 

Volgende stop de tegelboer. De wand in de keuken is nu betegeld maar moet nog worden ingevoegd. Dus voegmiddel halen en meteen een andere zak gips, waar Gea ook echt de wanden mee kan doen. Grappig wel dat op de nieuwe soort totaal geen verwerkingstijd is aangegeven. Dat moeten we dan maar ervaren. 

Terug naar huis langs de benzinepomp om even een verse stokbrood mee te nemen en dan naar huis. 

Kees treft de voorbereiding voor het invoegen, daar start hij mee na de lunch. En Gea gaat keukenkastjes in elkaar sleutelen. 

Na de lunch de muur afmaken en Gea de kastjes afmaken. Om zes uur waren we beide klaar met de klusjes. 

Echt zo’n dag dat er niets bijzonders gebeurd. Totdat Kees alvast de installatie van de keuken wil voorbereiden. 

Nu wordt een Ikea keuken geleverd met rails voor aan de muur waaraan je de achterkant van de kastjes kunt ophangen. De voorkant staat op pootjes. Maar die rails… nergens te vinden. Niet geleverd. 

Balen. Het zou ook eens normaal gaan.

Dus in de auto, naar Almería waar de Ikea zit (dik uur rijden). Eten we daar wel. 

Bij de Ikea aangekomen naar de klantenservice. Kees loopt de kassabon van de keuken nog eens na: blijken die rails nooit besteld en dus ook niet geleverd te zijn. Nou, dan heeft het ook geen zin om bij de klantenservice te gaan wachten. Meteen maar de winkel in en die rails aangeschaft. We zijn benieuwd wat er nog meer niet geleverd is. Op de tekeningen staan die rails overigens wel, en ook op de productlijst. Raar, maar we hebben het weer opgelost. 

Even voor tienen waren we weer thuis. Nog even zitten en dan naar bed. Zou morgen een normale dag worden zonder gekkigheid?

---

Vrijdag 13 februari 2026. 

Ligt het aan de datum van vandaag (vrijdag de dertiende) of hebben we het gisteren gejinxed? 

Soms verlang je echt naar een dag dat er gewoon niets mis gaat. Die dag is niet vandaag. 

Het begon vanmorgen prima. Heerlijk weer en vol zin om te gaan beginnen. Kees aan de keuken en Gea aan het stucen. 

Het begint goed. Rails aan de muur in de keuken, die hebben we gisteravond immers nog moeten halen, en beginnen met de vriezer. Want dat is het eerste apparaat wat in de opstelling komt te staan. Maar hoe Kees het ook bekijkt, die vriezer past gewoon niet. Hoe hebben ze dat dan bedacht bij het samenstellen van de keuken? 

Geen touw aan vast te knopen. Kees besluit net de Ikea te bellen. Staat immers in elke handleiding: kom je er niet uit, bellen. 

Kees belt dan wel met de Nederlandse Ikea, want dat is toch wat beter communiceren. 

Het type vriezer wat wij hebben gekocht is niet leverbaar in Nederland. Dus daar kunnen ze niets over zeggen. Ze geven wel aan hoe de koelkast gemonteerd moet worden. Dan zal het met die vriezer toch ook zo gaan?

Lang verhaal kort: die vriezer past helemaal niet in onze keuken. Het is wel een inbouwvriezer maar dan voor een hogere kast. Niet voor onder een werkblad. Lekker advies van de Ikea!

Helaas is er geen andere vriezer beschikbaar die onder onze keuken past. Da’s balen. 

We hebben besloten om de vriezer dan maar als los apparaat in de bijkeuken te gaan zetten. Maar dan zitten we wel met een gat in de keuken. Oplossing: we zetten er een extra kast neer. Dus weer een rit Ikea. 

Helaas hebben ze die kast niet op voorraad in Almería, maar wel in Murcia. Is een halfuur verder rijden. Gea dus in de auto naar Murcia. Geen stucwerk vandaag…

Ondertussen was het al middag. En geen loodgiet-vent. Die zou vanmorgen de kranen komen repareren. Navraag leert dat hij vanmiddag komt, rond vier uur. 

Gelukkig zit er wel iets mee: Movistar belt, ze komen dinsdag internet opleveren. We zijn benieuwd…

Terwijl Gea bij de Ikea aan het shoppen is gaat Kees verder met de keuken. Eigenlijk moeten de waterleidingen verplaatst worden om ze beter passend in de keuken te krijgen. Misschien dan loodgiet-vent dat meteen kan doen. Kees hakt alvast de leidingen uit, zodat de loodgieter het werk goed kan uitvoeren. 

En dan maar eerst beginnen met de koffie-hoek. Daar komt een ladenkast en een wijnkoeler. Dus rails aan de muur, stroomtoevoer regelen (zat er niet voor de wijnkoeler, wel voor de koffie). 

Wijnkoeler uitgepakt, handleiding erbij. En wat blijkt? De wijnkoeler moet altijd tussen twee kasten worden ingebouwd. Er staat specifiek in de handleiding dat de koeler niet als eerste of laatste in de lijn mag. Weer zo’n briljant advies van de Ikea.

Kees bekijkt de constructie en besluit dat het allemaal wel moet kunnen. Eerst eens kijken hoe je dan zo’n zijpaneel kunt bevestigen. Ehm, zijpaneel? Die zijn dus niet geleverd. Staan ook niet op het bonnetje. Weer zo’n geweldig Ikea advies. Ze scoren geen punten hoor. 

Inmiddels is het na vieren, en wie komt daar aan? Loodgiet-vent! Vol enthousiasme gaat hij aan de slag. En jawel, hij wil de leidingen meteen wel omleggen. Maar dan moet hij eerst wat materialen halen, want daar had hij niet op gerekend. Hij zou vandaag terugkomen. Fingers crossed.

Damian kwam ook nog even langs. Even een praatje maken. 

Tegen vijven is Gea net weer thuis, en komt waarachtig loodgiet-vent weer terug. Die de zaken snel en kundig aansluit. Dat is klaar! Morgen verder met de keuken. Eerst met dat snelle gips van Gea even de muur repareren waar de stukken uitgehakt zijn voor de waterleiding. Dat gips mag best wel wat sneller drogen 🙂

Daarna is het klaar voor vandaag. 

Morgenochtend om acht uur staan Marco (klus-vent) en Ginés (stuc-vent) voor de deur om aan de slag te gaan. Benieuwd hoe dat gaat. Vroeg opstaan dus. 

Morgenochtend om acht uur staan Marco (klus-vent) en Ginés (stuc-vent) voor de deur om aan de slag te gaan. Benieuwd hoe dat gaat. Vroeg opstaan dus. 

---

Zaterdag 14 februari 2026

Verhip, er bestaat dus wel degelijk een dag dat er niet iets tegenvalt, stuk gaat of afspraken die niet nagekomen worden. Dat was vandaag! Zal de rest van ons verblijf wel weer van alles anders lopen, maar deze dag hebben we mooi te pakken. 

Kees gaat verder met de keuken en is op het punt aangekomen dat de afvoer omgelegd moet worden. Zit net 20cm op de verkeerde plek. Gea had al uitgevlooid waar je materiaal hiervoor kunt kopen, dus Kees al vroeg op pad. Volgens Google was de winkel om 08:00 open. Kees staat om kwart voor negen voor een dichte deur. Is pas om 09:00 open. 

Dat geeft mooi de gelegenheid om ook even in de webshop van onze eigen bouwmarkt te kijken. Die zit letterlijk om de hoek van waar Kees nu is. En die verkopen ook afvoer-spullen. Dus boodschappen lijstje gemaakt en de spullen gehaald. 

Het omleggen van de afvoer verliep soepel. Niets in de weg. Gea had ondertussen de extra kast in elkaar gezet, dus we konden weer verder. 

Volgende kast was die van de oven. Dat was even een gedoe. Lijkt niet te passen. Wij beiden op handen en voeten er bij, maar geen idee. Gea ging wat boodschappen halen en Kees begon nog maar eens van voor af aan. Wat bleek? Was een frontje verkeerd aan de onderste lade geschroefd. Dat gauw hersteld en klaar! Het past. 

Ondertussen was Marco druk bezig met de muren buiten opnieuw in te voegen. Tijdens de koffie vertelde hij honderduit. Over de persoon die het originele huis had gebouwd (en later zelfmoord pleegde, we weten niet of het huis daar mee te maken heeft) en over z’n zwager die meegeholpen heeft met de verbouwing tot wat het nu is. Leuke verhalen. Morgenochtend komt Marco overigens terug, samen met een hulp, dan gaan ze de palmbomen en stekelbossen snoeien. Is ook wel nodig. 

Gea is na de koffie begonnen om de derde badkamer, die wij als keuken gebruiken, te gaan slopen. Deur eruit, ombouw eruit, tegels rond de deur weg en de douchecel er uit. 

Ginés kan dan mooi de ombouw van deze deur ook stucen, want daar komt ook een schuifdeur. 

Overigens kwam Ginés pas in de middag en niet vanmorgen al. Wisten we achteraf ook wel, niet meer aan gedacht. Hij kwam met twee kompanen en samen hebben ze de klusjes afgemaakt. Nog niet alles is af, morgen komt hij nog even terug. De badkamer boven heeft nog wat werk nodig. 

Ondertussen heeft Kees alle kastjes in de keuken geplaatst. Er kan worden begonnen met het inbouwen van de apparatuur en dan kan het blad er op. Morgen en overmorgen. 

Gea wilde zich nog even uitleven en begon met de sloop van het houten portaal, buiten boven het keukenraam. Dat schiet lekker op, aan het eind van de dag is deze er bijna af. 

Dat houten ding en de stenen portaal bij de voordeur moeten weg omdat we een afdak over de gehele breedte van het huis willen. En daar zit een volgorde in: Eerst de oude meuk eraf, dan moet er geverfd worden en vervolgens kan de nieuwe pergola gebouwd worden.De schilder heeft al een prijs voor het verfwerk afgegeven, en daar zit ook de reparatie van de beschadigde delen aan de muren bij. En het afbreken van de houten en de stenen constructie levert wel wat schade op, dus dat wordt dan meteen gerepareerd. Punt is wel dat de schilder eind februari wil beginnen, dus die portalen moeten er snel af. Dat gaan wij niet meer redden voor woensdag, als we terug gaan. Ginés gaat (stuc-vent) gaat ons helpen om dit te regelen, hij maakt er een offerte voor.

Dus einde dag zonder te veel gedoe. Wat geklooi met de keuken, maar da’s niks bij wat we normaal gesproken tegenkomen.

En, het is vandaag Valenteinsdag. Niet dat we daar nu zoveel waarde aan hechten, maar we gaan vanavond dineren bij de buren. Het restaurant boven op de berg naast ons. We zouden er over ons eigen terrein naar toe kunnen lopen, maar het is 100m omhoog en het is een grote rimboe, dus met de auto. Kees heeft al gereserveerd.

La Fabrica is een mooi restaurant, en we hebben er heerlijk gegeten. Omdat het Valenteinsdag was, kon je enkel een hoofdgerecht kiezen (vis of vlees) en voor de rest kreeg je 6 gangen aan lekkernijen op je bord. Was echt een feestje, 

Na het eten huiswaarts, nog even zitten en dan naar bed om als een blok in slaap te vallen. Tja: Wekker zetten: Morgen komt Marco (klus-vent) om te tuinieren. Daar heeft hij een behoorlijke klus aan!

En morgen eerst maar dit verhaal posten. We krijgen te veel vragen van mensen waar het verhaal blijft. Het is een beetje hectisch geweest, dus het duurde wat langer deze keer.